Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2024
Δευτέρα 5 Ιουνίου 2023
Έτσι έχασα το βιβλίο μου
Έτσι έχασα τι βιβλίο μου
Κατατάγηκα στο ΚΕΝ Γεροσκήπου για να υπηρετήσω τη μαμά
πατρίδα που λέει και το τραγούδι. Φεύγοντας από το σπίτι για το λεωφορείο που
θα μας πήγαινε στην Πάφο άρπαξα από τη βιβλιοθήκη μου ένα βιβλίο για να γεμίζω
όποιο ελέυθερο χρόνο θα είχα, διαβάζοντας.
Μια μέρα την ώρα που ξεκουραζόμασταν έβγαλα το βιβλίο και
ξεκίνησα να το μετροφυλλώ. Ήταν το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Λέοντος Τολστόι. Με
πλησίασε ο λοχαγός και με ρώτησε.
-Τι είναι
αυτο που κρατάς;
-Ένα
βιβλίο του Τολστόι.
-Ποιού,
ποιός είναι αυτός;
-Ρώσος
κλασσικός συγγραφέας.
-Ρώσος;
Κομμουμιστής! Φέρε το εδώ ρε Κομμούνι! Κατάσχεται.
-Μα απλά
Ρώσος συγγραφέας ...
-Ρώσος
ίσον κομμουνιστής. Κι αν σε ξαναδώ με τέτοια βιβλία θα σε βγάλω αναφορά και θα φας φυλάκα ίσα με
το βάρος σου.
Έτσι έχασα το βιβλίο μου λόγω κομμονισμού, άσχετα αν
γράφτηκε πολλά πολλά χρόνια πριν από αυτόν!
Κ.Α.Χ. 5.6.2023
Πέμπτη 4 Μαΐου 2023
Απάτες με τη σύγχρονη τεχνολογία
Απάτες με τη σύγχρονη τεχνολογία
Σήμερα το πρωί ήμουν στο Mall of Cyprus. Καλά όταν λέω
πρωί το εννοώ με τη δική μου αντίληψη του χρόνου. Θα ήταν δέκα και μισή, έντεκα
η ώρα ...
Μπήκα πρώτα στο Public και πήγα, όπως κάνω πάντα,
κατευθείαν στα βιβλία. Λίγο τα έψαξα και πήρα αμέσως στο βιβλίο του Μένη
Κουμανταρέα «Σεραφείμ και Χερουβείμ». Προτίμησα τη σταθερή αξία του Μένη
Κουμανταρέα. Πλήρωσα και με το βιβλίο στο χέρι κατευθύνθηκα προς τις
καφετέριες. Πήρα καφέ Americano με ζεστό γάλα. Κάθησα και άρχισα το διάβασμα.
Κόντευα να τελειώσω τον καφέ και την πρώτη ιστορία του
βιβλίου, τον Σεραφείμ, όταν με πλησίασε μια μεσόκοπη γυναίκα, άφησε στο τραπέζι
μου ένα χαρτονάκι σε μέγεθος μισό Α4, πλαστικοποιημένο και συνέχισε παρακάτω
στα επόμενα τραπέζια. Χωρίς να αγγίξω το χαρτονάκι, κορωνοιού ένεκα, διάβασα
στα αγγλικά ότι ήθελε βοήθεια γιατί θα έκανε εγχείρηση για για σοβαρή ασθένεια
κλπ κλπ.
Συνέχισα το διάβασμα του βιβλίου μου, τέλειωσα την πρώτη
ιστορία και ξεκίνησα τη δεύτερη, τον Σάββα, οπότε νάσου και πάλι η γυναίκα στο
τραπέζι μου. Πήρε το χαρτονάκι της και μου λέει-
-Μια βοήθεια κύριε.
-Οι απάτες σήμερα κυρία μου γίνονται ηλεκτρονικά. Η
μέθοδός σου είναι ξεπερασμένη!
Απομακρύνθηκε στα γρήγορα. Θα νόμισε ότι είχε να κάνει με
κάποιον που δεν ξέρει τι του γίνεται.
Διέκοψα για λίγο την ανάγνωση του βιβλίου και κοίταξα το
κινητό μου. Δυο ψευδομηνύματα, όχι από το ... ψευδοκράτος αλλά από τους
ευρωπαίους εταίρους μας, από τη Γαλλία και την Ισπανία. Το ένα από τα «Κυπριακά
Ταχυδρομεία» ότι δήθεν έφτασε το δέμα μου, να πληρώσω 2,99 ευρώ και να πάω να
το παραλάβω. Το άλλο δήθεν από το «Υπουργείο Οικονομικών της Κύπρου» ότι για το
«τρέχον έτος» έχω επιστροφή φόρου εισοδήματος 296 τόσων ευρώ, να επιβεβαιώσω τα
στοιχεία μου, να τους δώσω τον τραπεζικό μου λογαριασμό για να μου εμβάσουν το
ποσό ...
Αχ αυτή η τεχνολογία! Έστειλα τα μηνύματα στην αστυνομία
και συνέχισα το διάβασμα του βιβλίου μου.
Κ.Α.Χ
4.5.2023
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2022
Βρε πως αλλάζουν οι καιροί ...
Βρε πως αλλάζουν οι καιροί ...
Προψές καθόμουνα σε μια ταβέρνα με κρασί και
μικρομεζέδες. Όλο και λιγοστεύουν τέτοιες ταβέρνες όπου μπορείς να πιείς
ενα-δυό ποτήρια κρασί με λίγο μικρομεζέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Στο διπλανό τραπέζι ήρθε και κάθισε μια παρέα νεαρών, έξι
με εφτά άτομα και μου πέρασε από το μυαλό ότι θα άρχιζαν τα αστεία και τη φασαρία
με πειράγματα και φωνές και ίσως θα έπρεπε να μετακινηθώ λιγάκι.
Όμως τίποτα.
‘Εβγαλαν από τις τσέπες τους από ένα κινητό τηλέφωνο και χωρίς να λένε κουβέντα
κουνούσαν τα δάκτυλα πάνω στις οθόνες και όλο πιο πολύ προσηλώνονταν σ΄αυτά που
έβλεπαν λες και δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω τους. Πότε-πότε κάποιος πήγαινε να
πεί κάτι και άκουγες ως απάντηση-
-
Στείλε το link!
Θυμήθηκα τότε τα φοιτητικά μου χρόνια και τους
συμφοιτητές μου τότε που πηγαίναμε στη ταβέρνα «Αδριατική», ένα υπόγειο στο
κέντρο της πόλης, για μαρίδα και κρασάκι. Η μαρίδα ήταν το πιο φτηνό πιάτο στον
κατάλογο.
Συζητήσεις, κυρίως για τα πολιτικά και το τι συνέβαινε
στον κόσμο, μέχρι η ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα που μας αναβόσβηναν τα φώτα,
σημάδι ότι πρέπει να φύγουμε γιατί το μαγαζί θα έκλεινε.
Μια φορά τρεις νύχτες συζητούσαμε με την Έλλη, αργότερα
καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο που δυστυχώς έφυγε νωρίς, για ένα πρόσφαστο τότε
βιβλίο του καθηγητή Κ. Βεργόπουλου σχετικά με τον ανατολικό τρόπο παραγωγής.
Άλλες ατέλειωτες νύχτες συζητούσαμε το ενδεχόμενο να προχωρήσω με διδακτορική
διατριβή (πράγμα που δεν έγινε) με θέμα την εμφάνιση των επαγγελμάτων στη
Θεσσαλονίκη και των συντεχνιών τους, καθώς και το ρόλο τους στην ανάπτυξη του
πολιτισμού και της εθνικής συνείδησης (Έλληνες, Σλαύοι, Εβραίοι και Τούρκοι).
‘Αλλη φορά με τη Σοφία, αργότερα κι αυτή καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο, για το
Βυζάντιο ως πολυπολιτισμική αυτοκρατορία.
Και δεν ήταν μόνο αυτά. Ήταν και η ποίηση. Σηκωνόταν ο
Γιάννης, άλλος ένας που έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και μας απάγγελλε Κ.
Βάρναλη, τους Μοιραίους,
μεσ΄την υπόγεια την ταβέρνα
με σε καπνούς και σε βρισιές ...
Και όταν περνούσε στον Κ. Καβάφη, «Τα τείχη» και έφτανε
στον στίχο
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα
τείχη πώς να μην προσέξω
διακρίναμε όλοι ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλό του.
Ο Μίκης μας απάγγελλε Γεσένιν , «Γράμμα στη Μητέρα» και
όταν έφτανε στο
Τώρα, μητέρα, μοναχά τη
λησμοσύνη
ζητάει ο γιος σου που
απελπίστη νέος πολύ
ξεσπούσε σε λιγμούς σε βαθμό που κάποιος έπρεπε να
σηκωθεί να τον παρηγορήσει.
Αυτά θυμήθηκα προψές και χωρίς να λέω τη φράση κλισέ ότι
τότε ήταν καλύτερα, είπα-
-Βρε πως
αλλάζουν οι καιροί ...
Κ.Α.Χ. 5.0.2022
