Cultural Night and Poetry Competition, Afieroma ston Odyssea Elyth 1998

Poetry and Literature Club, English School, Nicosia - Giorgos Seferis 2000

Cultural Night and Poetry Competition, Afieroma ston Odyssea Elyth 1998

Έτσι έχασα το βιβλίο μου

  Έτσι έχασα τι βιβλίο μου

Κατατάγηκα στο ΚΕΝ Γεροσκήπου για να υπηρετήσω τη μαμά πατρίδα που λέει και το τραγούδι. Φεύγοντας από το σπίτι για το λεωφορείο που θα μας πήγαινε στην Πάφο άρπαξα από τη βιβλιοθήκη μου ένα βιβλίο για να γεμίζω όποιο ελέυθερο χρόνο θα είχα, διαβάζοντας.

Μια μέρα την ώρα που ξεκουραζόμασταν έβγαλα το βιβλίο και ξεκίνησα να το μετροφυλλώ. Ήταν το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Λέοντος Τολστόι. Με πλησίασε ο λοχαγός και με ρώτησε.

          -Τι είναι αυτο που κρατάς;

          -Ένα βιβλίο του Τολστόι.

          -Ποιού, ποιός είναι αυτός;

          -Ρώσος κλασσικός συγγραφέας.

          -Ρώσος; Κομμουμιστής! Φέρε το εδώ ρε Κομμούνι! Κατάσχεται.

          -Μα απλά Ρώσος συγγραφέας ...

          -Ρώσος ίσον κομμουνιστής. Κι αν σε ξαναδώ με τέτοια βιβλία θα      σε βγάλω αναφορά και θα φας φυλάκα ίσα με το βάρος σου.

Έτσι έχασα το βιβλίο μου λόγω κομμονισμού, άσχετα αν γράφτηκε πολλά πολλά χρόνια πριν από αυτόν!

Κ.Α.Χ. 5.6.2023

 

Απάτες με τη σύγχρονη τεχνολογία

 Απάτες με τη σύγχρονη τεχνολογία

Σήμερα το πρωί ήμουν στο Mall of Cyprus. Καλά όταν λέω πρωί το εννοώ με τη δική μου αντίληψη του χρόνου. Θα ήταν δέκα και μισή, έντεκα η ώρα ...

Μπήκα πρώτα στο Public και πήγα, όπως κάνω πάντα, κατευθείαν στα βιβλία. Λίγο τα έψαξα και πήρα αμέσως στο βιβλίο του Μένη Κουμανταρέα «Σεραφείμ και Χερουβείμ». Προτίμησα τη σταθερή αξία του Μένη Κουμανταρέα. Πλήρωσα και με το βιβλίο στο χέρι κατευθύνθηκα προς τις καφετέριες. Πήρα καφέ Americano με ζεστό γάλα. Κάθησα και άρχισα το διάβασμα.

Κόντευα να τελειώσω τον καφέ και την πρώτη ιστορία του βιβλίου, τον Σεραφείμ, όταν με πλησίασε μια μεσόκοπη γυναίκα, άφησε στο τραπέζι μου ένα χαρτονάκι σε μέγεθος μισό Α4, πλαστικοποιημένο και συνέχισε παρακάτω στα επόμενα τραπέζια. Χωρίς να αγγίξω το χαρτονάκι, κορωνοιού ένεκα, διάβασα στα αγγλικά ότι ήθελε βοήθεια γιατί θα έκανε εγχείρηση για για σοβαρή ασθένεια κλπ κλπ.

Συνέχισα το διάβασμα του βιβλίου μου, τέλειωσα την πρώτη ιστορία και ξεκίνησα τη δεύτερη, τον Σάββα, οπότε νάσου και πάλι η γυναίκα στο τραπέζι μου. Πήρε το χαρτονάκι της και μου λέει-

-Μια βοήθεια κύριε.

-Οι απάτες σήμερα κυρία μου γίνονται ηλεκτρονικά. Η μέθοδός σου είναι ξεπερασμένη!

Απομακρύνθηκε στα γρήγορα. Θα νόμισε ότι είχε να κάνει με κάποιον που δεν ξέρει τι του γίνεται.

Διέκοψα για λίγο την ανάγνωση του βιβλίου και κοίταξα το κινητό μου. Δυο ψευδομηνύματα, όχι από το ... ψευδοκράτος αλλά από τους ευρωπαίους εταίρους μας, από τη Γαλλία και την Ισπανία. Το ένα από τα «Κυπριακά Ταχυδρομεία» ότι δήθεν έφτασε το δέμα μου, να πληρώσω 2,99 ευρώ και να πάω να το παραλάβω. Το άλλο δήθεν από το «Υπουργείο Οικονομικών της Κύπρου» ότι για το «τρέχον έτος» έχω επιστροφή φόρου εισοδήματος 296 τόσων ευρώ, να επιβεβαιώσω τα στοιχεία μου, να τους δώσω τον τραπεζικό μου λογαριασμό για να μου εμβάσουν το ποσό ...

Αχ αυτή η τεχνολογία! Έστειλα τα μηνύματα στην αστυνομία και συνέχισα το διάβασμα του βιβλίου μου.

Κ.Α.Χ

4.5.2023

 

 

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί ...

 

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί ...

Προψές καθόμουνα σε μια ταβέρνα με κρασί και μικρομεζέδες. Όλο και λιγοστεύουν τέτοιες ταβέρνες όπου μπορείς να πιείς ενα-δυό ποτήρια κρασί με λίγο μικρομεζέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Στο διπλανό τραπέζι ήρθε και κάθισε μια παρέα νεαρών, έξι με εφτά άτομα και μου πέρασε από το μυαλό ότι θα άρχιζαν τα αστεία και τη φασαρία με πειράγματα και φωνές και ίσως θα έπρεπε να μετακινηθώ λιγάκι.

 Όμως τίποτα. ‘Εβγαλαν από τις τσέπες τους από ένα κινητό τηλέφωνο και χωρίς να λένε κουβέντα κουνούσαν τα δάκτυλα πάνω στις οθόνες και όλο πιο πολύ προσηλώνονταν σ΄αυτά που έβλεπαν λες και δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω τους. Πότε-πότε κάποιος πήγαινε να πεί κάτι και άκουγες ως απάντηση-

-         Στείλε το link!

Θυμήθηκα τότε τα φοιτητικά μου χρόνια και τους συμφοιτητές μου τότε που πηγαίναμε στη ταβέρνα «Αδριατική», ένα υπόγειο στο κέντρο της πόλης, για μαρίδα και κρασάκι. Η μαρίδα ήταν το πιο φτηνό πιάτο στον κατάλογο.

Συζητήσεις, κυρίως για τα πολιτικά και το τι συνέβαινε στον κόσμο, μέχρι η ώρα μία μετά τα μεσάνυχτα που μας αναβόσβηναν τα φώτα, σημάδι ότι πρέπει να φύγουμε γιατί το μαγαζί θα έκλεινε.

Μια φορά τρεις νύχτες συζητούσαμε με την Έλλη, αργότερα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο που δυστυχώς έφυγε νωρίς, για ένα πρόσφαστο τότε βιβλίο του καθηγητή Κ. Βεργόπουλου σχετικά με τον ανατολικό τρόπο παραγωγής. Άλλες ατέλειωτες νύχτες συζητούσαμε το ενδεχόμενο να προχωρήσω με διδακτορική διατριβή (πράγμα που δεν έγινε) με θέμα την εμφάνιση των επαγγελμάτων στη Θεσσαλονίκη και των συντεχνιών τους, καθώς και το ρόλο τους στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της εθνικής συνείδησης (Έλληνες, Σλαύοι, Εβραίοι και Τούρκοι). ‘Αλλη φορά με τη Σοφία, αργότερα κι αυτή καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο, για το Βυζάντιο ως πολυπολιτισμική αυτοκρατορία.

Και δεν ήταν μόνο αυτά. Ήταν και η ποίηση. Σηκωνόταν ο Γιάννης, άλλος ένας που έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και μας απάγγελλε Κ. Βάρναλη, τους Μοιραίους,

μεσ΄την υπόγεια την ταβέρνα

με σε καπνούς και σε βρισιές ...

Και όταν περνούσε στον Κ. Καβάφη, «Τα τείχη» και έφτανε στον στίχο

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω

διακρίναμε όλοι ένα δάκρυ να κυλά στο μάγουλό του.

Ο Μίκης μας απάγγελλε Γεσένιν , «Γράμμα στη Μητέρα» και όταν έφτανε στο

 Τώρα, μητέρα, μοναχά τη λησμοσύνη
ζητάει ο γιος σου που απελπίστη νέος πολύ

ξεσπούσε σε λιγμούς σε βαθμό που κάποιος έπρεπε να σηκωθεί να τον παρηγορήσει. 

Αυτά θυμήθηκα προψές και χωρίς να λέω τη φράση κλισέ ότι τότε ήταν καλύτερα, είπα-

          -Βρε πως αλλάζουν οι καιροί ... 

Κ.Α.Χ. 5.0.2022

Καρδερίνα και πάθος για ελευθερία

 Καρδερίνα και πάθος για ελευθερία

Ο φίλος μου ο Βάκης στην άλλη γραμμή. Τρόπος του λέγειν δηλαδή «στην άλλη γραμμή» αφού με τα κινητά δεν υπάρχουν γραμμές και σύρματα.

-         Πάμε για καφέ;

-         Και δεν πάμε;

-         Στην καφετέρια στην τέως οδό Μουσείου.

-         Σε μισή ώρα θα είμαι εκεί, εκτός κι αν το self test με βγάλει θετικό!

-         Και πληρώνω εγώ. Θέλω να ενεργοποιήσω την καινούρια μου κάρτα.

-         Χα, χα. Να σταματήσεις σε ΑΤΜ!

Στην καφετέρια αφού βγάλαμε τις μάσκες, παραγγέλλει ο Βάκης-

-         Καφέ λάττε χωρίς ζάχαρη.

-         Αμερικάνο χωρίς ζάχαρη με ζεστό γάλα.

Μετά την πρώτη γουλιά ο Βάκης με ρωτά-

-         Γιατί τόσο πάθος για ελευθερία; Και δεν εννοώ μόνο ελευθερία αλλά και ελεύθερη έκφραση απόψεων κλπ.

-         Να σου πω. Όπως ξέρεις στο δημοτικό σχολείο ξεκίνησα από τη δευτέρα τάξη. Θα «έχανα χρόνο» αν πήγαινα στην πρώτη τάξη. Ο πατέρας μου που ήταν δάσκαλος μου έκανε μαθήματα γραφής, ανάγνωσης και αριθμητικής. Πήγα λοιπό στο Αρρεναγωγείο, παρακάθησα σε εξετάσεις και με έγραψαν στη Δευτέρα τάξη. Έτσι αντί να «χάσω χρόνο» κέρδισα ένα. Μου φάνηκε χρήσιμο αυτό μετά που πήγα για σπουδές στο εξωτερικό. Πρώτα σπούδασα και μετά έκανα τη στρατιωτική μου θητεία.

-         Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το πάθος για ελευθερία;

-         Περίμενε και θα καταλάβεις. Τότε στο αναγνωστικό της δευτέρας τάξης του δημοτικού υπήρχε ένα κείμενο για ένα καπετάνιο που μετά από πενήντα χρόνια ξεμπάρκαρε και επέστρεψε στο νησί του. Εκεί στο λιμάνι όπου κατέβηκε χωλαίνοντας με το μπαστούνι του και τη στολή του βρέθηκε μπροστά του ένα παιδί που διαλαλούσε ότι πουλούσε καρδερίνες-

-         «Καρδερίνες, έχω καρδερίνες!»

-         «Πόσο τις δίνεις  ρε παιδί τις καρδερίνες;»

-         «Ένα τάλιρο. Πάρε καπετάνιε!»

-         «Δώσε μου μία. Έλα πέντε φράγκα»

Παίρνει ο καπετάνιος την καρδερίνα και την αφήνει ελεύθερη να πετάξει. Ο μικρός που νόμισε ότι του ξέφυγε έτρεξε να την πιάσει. Ο καπετάνιος σήκωσε απειλητικά το μπαστούνι και είπε-

-         «Άσε την ελεύθερη μικρέ. Ξέρεις τι θα πει ελευθερία; Πενήντα χρόνια κλεισμένος σε ένα καράβι και να πιάνεις στεριά μερικές ώρες ή στην καλύτερη περίπτωση μερικές μέρες;»

Από τότε φίλε Βάκη «έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει», που λέει και το τραγούδι, μια καρδερίνα που πέταξε ελεύθερη!

-         Μα τι πουλί είναι η καρδερίνα;

-         Έλα ρε Βάκη! Μετά από όλα αυτά, μόνο αυτό έχεις να με ρωτήσεις; Καρδερίνα είναι ο σπίννος.

Κ.Α.Χ

8.2.2022