Το Ρολόι (ΤΑ ΝΕΑ)

 

Τόπος γεννήσεως (ΤΑ ΝΕΑ)

 

Σχέδια

 

Πέντε φιλιά

 

Διατηρητέα

 

Διατηρητέα

Η πρόγιαγια μου έχτισε με χίλια δυο βάσανα ένα πλινθαρόκτιστο σπίτι στη Λευκωσία. Το έδωσε στην κόρη της, τη γιαγιά μου, όταν την πάντρεψε με ένα μάστορα πελεκητή πέτρας από το Καιμακλί. Ο παππούς μου, καλός μάστορας και μερακλής στη δουλειά του (που μακάρι να μην ήτανε οπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων) άλλαξε την πόρτα και τα δυο παράθυρα που βλέπουν στο δρόμο. Όντας πελεκητής έφτιαξε μια ωραία σκαλιστή πόρτα και σκαλιστά παράθυρα με ένα είδος οικόσημου.

Η γιαγιά μου επειδή ήμουν ο πρώτος της εγγονός μεταβίβασε αυτό το σπίτι σε μένα. Εγώ έμεινα για λίγο καιρό στο σπίτι αυτό που με τον καιρό έγινε ένα μάτσο χάλια. Με τα λιγοστά μου εισοδήματα αγόρασα ένα μικρό διαμέρισμα όπου μένω και εγκατέλειψα το σπίτι της πρόγιαγιας μου. Δεν το πούλησα παρόλο που είχα κατά καιρούς ανάγκη από χρήματα, για συναισθηματικούς λόγους. Είπα να το αφήσω στα παιδιά μου να το χαλάσουν και να κτίσουν μια διώροφη οικοδομή να ζήσουν εκεί, αφού πια το συναίσθημα θα εξασθενούσε. Δοκίμασα να το νοικιάσω. Έβαλα κάποιον μέσα αλλά αν είδατε εσείς ενοίκιο είδα κι εγώ. Πλήρωσα μάλιστα και δικηγορικά και κατάφερα μετά από εφτά χρόνια να ξαναπάρω το σπίτι.

Τώρα δεν μπορώ ούτε να το κατεδαφίσω! Κάποιοι νεοφώτιστοι κουλτουριάρηδες του Δήμου πέρασαν από εκεί και τους άρεσαν τα σκαλίσματα του παππού μου. Το κήρυξαν διατηρητέο. Είπαν «είναι πολιστική μας κληρονομιά» και πρέπει να μείνει έτσι. Από που κι ως που πολιτιστική «μας» κληρονομιά το δικό μου σπίτι που κληρονόμησα από τη γιαγιά μου;

Τη γραφειοκρατία δεν μπορεί να την πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας ότι και να πεις και ότι και να κάνεις. Έτσι το σπίτι μου έγινε «μας» για να περνούν κάποιοι κουλτουριάρηδες του Δήμου μια φορά στα δύο χρόνια να «θαυμάζουν» αυτά που σκάλισε ο παππούς μου.

Το σπίτι έμεινε εκεί και με τον καιρό θα πέσει γιατί λεφτά δεν έχω να το επιδιορθώσω. Και να είχα δεν θα το έκανα. Να ξοδεύω εγώ λεφτά για να θαυμάζουν κάποιοι μια φορά στα δέκα χρόνια που θα περάσουν από εκεί την πολιτιστική «μας» κληρονομιά;

Και δεν φτάνουν μόνο αυτά. Τώρα κάποιοι έξυπνοι που θέλουν να επανεκλεγούν θα ψηφίσουν λέει νόμο που αν δεν επιδιορθώσεις την πολιτιστική «μας» κληρονομιά θα σου βάζουν πρόστιμο μέχρι και την αξία της οικοδομής. Κι αν δεν έχεις να πληρώσεις θα σου την παίρνουν!

Αυτά στην Κύπρο (τη μισή, την ευρωπαική) των αγίων και της μίζας!

Κ.Α.Χ.

26.2.2021

Περί Κορωνοιού

 

ΠΕΡΙ ΚΟΡΩΝΟΙΟΥ

Ένας κύριος ηλικίας περίπου εβδομήντα ετών, με κοστούμι και κόκκινη γραβάτα, στέκεται στην άκρη του πεζοδρομίου, στερεώνει καλά τη μάσκα του και κάνει νόημα σε ένα ταξί να σταματήσει. Το ταξί σταματά και ο κύριος μπαίνει στο πίσω κάθισμα  τοποθετώντας δίπλα του μια μικρή μαύρη ταξιδιωτική τσάντα.

-         Για που κύριε;

-         Για τα Λατσιά. Φορέστε καλά τη μάσκα σας. Έτσι που την έχετε κάτω από το στόμα και τη μύτη δεν προστατεύει καθόλου.

-         Χαχά! Πιστεύετε στα περί κορωνοιού; Την έχω έτσι και τη βάζω μόλις δω αστυνομικό να μην πληρώσω το χαράτσι των 300 Ευρώ.

-         Το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά. Πάνω απ΄ όλα η προστασία των άλλων και του εαυτού μας.

-         Βλέπω το χάψατε το παραμύθι περί κορωνοιού!

-         Μα δεν βλέπετε ότι αρωσταίνει κόσμος και πεθαίνει;

-         Παραμύθια! Πληρώνουν τους συγγενείς για να δεχτούν να ανακοινώσουν ότι ο δικός τους πέθανε από τον λεγόμενο κορωνοιό!

-         Μα τι λέτε κύριε;

-         Όλα αυτά είναι κόλπα τνε μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών για να πουλήσουν εμβόλια και να βγάλουν δισεκατομμύρια. Ξέρω εγώ από πρώτο χέρι. Η κουμπάρα μας είναι νοσοκόμα και ακούει τους γιατρούς που τα σχολιάζουν καθημερινά.

-         Μην διαδίδετε τέτοια πράγματα και παρασύρετε τον κόσμο. Τα νοσοκομεία είναι γεμάτα από κόσμο που υποφέρει.

-         Να μην σας πω και το άλλο. ΄Ολα αυτά είναι έργο σατανιστών. Με το εμβόλιο θα βάζουν στον αφελή κοσμάκη και ένα μικροτσίπ και θα τον ελέγχουν. Θα του δίνουν οδηγίες τι να κάνει και τι να πει. Τι θα αγοράσει και τι θα ψηφίσει.

-         Πιστεύετε όλα αυτά τα ανόητα πράγματα;

-         Δεν είναι θέμα πίστης. Σας λέω ξέρω από πρώτο χέρι. Φτάσαμε στα Λατσιά, που θα πάτε;

-         Στο νοσοκομείο.

-         Μα δεν επιτρέπονται επισκέψεις.

-         Δεν πάω επίσκεψη. Διαγνώστηκα με κορονωιό και θα με κρατήσουν για θεραπεία!

Το ταξί φρενάρει απότομα.

-         Κατέβα αμέσως κάτω ρε πεζεβέγκη. Έχεις κορωνοιό και μπαίνεις στο ταξί μου να με κολλήσεις!

 

Κ.Α.Χ.

6.12.20

 

Ο Σαλίχης ο Σαλλάχης

Ο ΣΑΛΙΧΗΣ Ο ΣΑΛΛΑΧΗΣ

Τα οδοφράγματα είχαν ανοίξει εδώ και μερικούς μήνες όταν τα βήματα του έφεδρου ανθυπολοχαγού τον οδήγησαν στην περιοχή του Βόρειου Πόλου στο Καϊμακλί, εκεί που πέρασε τέσσερεις μήνες πολεμώντας τον Τούρκο εισβολέα σε μια άνιση και προδομένη μάχη. Συχνά έκτοτε, περπατούσε σ΄ εκείνη την περιοχή και η σκέψη του πήγαινε συχνά στους άντρες που έχασε στον πόλεμο. Έπιανε τον εαυτό του με μάτια δακρυσμένα και ένα παράπονο να του πνίγει το λαιμό.

Από τη μια ήθελε να νοιώθει περήφανος γιατί κράτησαν την περιοχή με λίγες εδαφικές απώλειες.. Από την άλλη η περηφάνεια του καταρρακωνόταν όταν έρχονταν στο νου του οι απώλειες σε έμψυχο υλικό όπως έμαθαν να λένε στο στρατό. Ο πόνος έρχεται πάντα μετά όταν ησυχάσουν τα πράγματα και συνειδητοποιείς ότι αυτό το «έμψυχο υλικό» είναι ένας άνθρωπος της ηλικίας σου, ένας γιος μιας μάνας σαν τη δική σου …

«Τι υπάρχει στην άλλη πλευρά;» διερωτήθηκε. «Τι υπάρχει εκεί πίσω απ΄όπου έρχονταν τα πυρά; Τι υπάρχει εκεί που ρίχναμε εμείς;»

-         Θα πάω να δω, είπε λες και τον άκουε κάποιος.

Την επομένη πέρασε το οδόφραγμα και έφτασε στην άλλη πλευρά της κατάπαυσης του πυρός. Βρέθηκε στη Νεάπολη έξω από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα που μετατράπηκε σε τζαμί. Θυμήθηκε πως τρεις φορές είχε πάει σ΄εκείνη την εκκλησία και έψαλλε μαζί με το μόνιμο ψάλτη της για να δει ένα κορίτσι και για να τον δει κι εκείνο. Ήταν τότε που μόλις τέλειωσε το στρατιωτικό του και άρχισαν τα σκιρτήματα καρδιάς να γίνονται πιο έντονα. Θυμήθηκε και το άδοξο τέλος εκείνης της σχέσης όταν οι γονείς του κοριτσιού το πάντρεψαν με άλλον για να μη μπλέξει μαζί του όπως έλεγαν … Δυστυχώς η ιστορία με το κορίτσι αυτό είχε τραγικό τέλος. Ο γάμος αποδείχτηκε αποτυχημένος και οδηγήθηκε σε διαζύγιο. Το πιο τραγικό όμως είναι πως το κορίτσι έθεσε τέρμα στη ζωή του πηδώντας στο κενό από την οροφή μιας πολυκατοικίας.

Πέρασε και από την εκκλησία της Παναγίας του Τράχωνα που επίσης μετατράπηκε σε τζαμί . Έφτασε στην Ομορφίτα από την οποία δεχόταν συνεχώς σφοδρά πυρά και τα ανταπέδιδε με την ίδια σφοδρότητα. Είδε τον αστυνομικό σταθμό Ομορφίτας  και τις δημοτικές πολυκατοικίες που είχαν ανεγερθεί επί Αγγλοκρατίας για να στεγάσουν άπορες οικογένειες και οικογένειες αστυνομικών. Οι πολυκατοικίες ήταν διώροφα σπίτια κτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο και με μικρή αυλή μπροστά και πίσω. Τα ακραία σπιτάκια ήταν προνομιούχα αφού είχαν αυλή και από τις τρεις τους πλευρές.

Στον αστυνομικό σταθμό είχαν λειτουργήσει και τα περιβόητα κρατητήρια όπου πολλοί αγωνιστές της οργάνωσης βασανίστηκαν και ταλαιπωρήθηκαν από το αποικιακό καθεστώς που τους θεωρούσε τρομοκράτες.

Ήταν μεσημέρι και καθώς περνούσε από τις πολυκατοικίες πρόσεξε πως στην αυλή ενός γωνιακού διαμερίσματος λειτουργούσε ένα σουβλατζίδικο. Ένα πρόχειρο υποστατικό με πέντε τραπεζάκια στριμωγμένα σ΄ αυτό. Μπήκε μέσα και πλησίασε στον πάγκο πίσω από τον οποίο ένας άντρας και μια γυναίκα έψηναν σουβλάκια

-         Μία σουβλάκια με σεφταλιές, είπε στα Ελληνικά.

Ο άντρας γύρισε και τον κοίταξε. Έμεινε κι εκείνος άφωνος κοιτάζοντας τον ψήστη.

-         Σαλίχη!

-         Γιαννούϊ!

Ο ψήστης βγήκε έξω και αγκάλιασε τον έφεδρο ανθυπολοχαγό.

-         Χρόνια και ζαμάνια!

-         Πολλά χρόνια Σαλίχη. Η τελευταία φορά που συναντηθήκαμε ήταν στο σφαγείο Λευκωσίας.

Ο Σαλίχης εργαζόταν στο σφαγείο ως σαλλάχης, εκδοροσφαγέας και όλοι τον φώναζαν ο Σαλίχης ο Σαλλάχης κάνοντας λογοπαίγνιο με το όνομά του.

Ο πατέρας του έφεδρου ανθυπολοχαγού ήταν κτηνοτρόφος και έσφαζε ζώα στο σφαγείο. Πολλές φορές πήγαινε με τον πατέρα του και τα ζώα στο σφαγείο και εκεί φίλεψε με τον Σαλίχη. Τότε οι σαλλάχηδες είχαν δικαίωμα να παίρνουν για τον <αυτό τους τα γλυκάδια των ζώων που έσφαζαν καθώς και τις άκρες του συκωτιού. Ήταν μέρος της αμοιβής τους. Πολλές φορές αντί να παίρνουν τα γλυκάδια και τα συκώτια στην οικογένειά τους, τα έψηναν όλοι μαζί στο τζάκι του σφαγείου και το διασκέδαζαν μαζί με ζιβανία ιδιαίτερα κατά τα χειμωνιάτικα πρωινά όταν τέλειωναν τη δουλειά τους.

-         Θυμάσαι Σαλίχη τα γλέντια με τα γλυκάδια;

-         Ξεχνιούνται εκείνες οι ωραίες εποχές;

Κ.Α.Χ.

14.1.2019