Τελευταία φορά

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ

Ήταν το απόγευμα της παραμονής της επίθεσης του τουρκικού στρατού στη Μια Μηλιά όταν την επομένη έσπαζε η αμυντική γραμμή της Εθνικής Φρουράς και άρχιζε η επέλαση προς την Αμμόχωστο. Τότε ήταν που τα δυο αδέλφια βρέθηκαν στο σπίτι τους, με άδεια, στο Κάτω Βαρώσι. Την επομένη το πρωί έπρεπε να παρουσιαστούν στις μονάδες όπου υπηρετούσαν στη Λευκωσία. Έκαναν το μπάνιο τους και άφησαν τα στρατιωτικά τους ρούχα στη μητέρα τους για πλύσιμο. Έβαλαν πολιτική περιβολή και πήγαν για σουβλάκια. Εκεί συμφώνησαν να πάνε μαζί στη Λευκωσία παρόλο που υπηρετούσαν σε διαφορετικές μονάδες.

Καθώς απολάμβαναν τα σουβλάκια τους, συνοδεύοντάς τα με μπίρα, μια άλλη παρέα μπήκε στο σουβλατζίδικο. Ένας από την παρέα απευθύνθηκε στον ένα αδελφό:

          -  Γεια σου Σωτήρη. Κι εσύ με άδεια;

- Ναι αύριο το πρωί επιστρέφω στη μονάδα μας. Κοπιάστε!

Οι δυο παρέες έγιναν μια και πίνοντας μπίρες ο Σωτήρης συμφώνησε με το συνάδελφό του να πάνε μαζί στη Λευκωσία, στη μονάδα τους. Άφησε τον αδελφό του να πάει  μόνος με τους δικούς του συναδέλφους. Γύρω στα μεσάνυχτα οι στρατιώτες ξεκίνησαν ο καθένας για το σπίτι του για ύπνο. Τα δυο αδέλφια μπήκαν στο σπίτι τους αλλά σε λίγο άκουσαν να σταματά μπροστά στην πόρτα τους ένα αυτοκίνητο και κάποιο να φωνάζει:

-         Σωτήρη βάλε τα στρατιωτικά σου και έλα να πάμε στο σπίτι μου. Να κοιμηθούμε εκεί και να φύγουμε το πρωί για τη μονάδα μας αφού περάσουμε να πάρουμε ακόμη ένα συνάδελφο που μένει εκεί κοντά

Ο Σωτήρης δίστασε για λίγο γιατί ήθελε να δει τη μητέρα του το πρωί πριν φύγει αλλά στο τέλος έβαλε τη στρατιωτική του στολή, ασιδέρωτη ακόμη και αφού αποχαιρέτησε τον αδελφό του έφυγε. Του είπε «εις το επανειδείν» όπως έλεγαν τα δυο αδέλφια αστειευόμενα.

Η γραμμή της Μια Μηλιάς είχε σπάσει από τα χαράματα. Ο Σωτήρης έφυγε για τη μονάδα του από το δρόμο Αμμοχώστου-Λευκωσίας ενώ το αυτοκίνητο με τον άλλο αδελφό άλλαξε πορεία την τελευταία στιγμη και πήρε το δρόμο για τη Λευκωσία μέσω Λύσης.

Μετά την κατάληψη της Αμμοχώστου από τον τουρκικό στρατό συμφωνήθηκε εκεχειρία. Ο ένας αδελφός μετά από πολλές περιπέτειες κατάφερε να εντοπίσει την οικογένειά του σε ένα αντίσκηνο στο Δασάκι Άχνας. Ο Σωτήρης δεν εμφανιζόταν. Άρχισαν να τον ψάχνουν. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους δεν ήταν.

Μετά από μερικούς μήνες αναζήτησης βρήκαν ένα συνάδελφό του που ήταν στο ίδιο αυτοκίνητο με το οποίο πήγαιναν στη μονάδα τους στη Λευκωσία. Τους είπε ότι ήξερε:

-         Σε κάποιο σημείο κοντά στη Μια Μηλιά καταλάβαμε ότι το αρμα που συναντήσαμε ήταν τούρκικο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και τρέξαμε να κρυφτούμε σε ένα περιβόλι εκεί κοντά. Χαθήκαμε. Ο καθένας έτρεχε να κρυφτεί όπου νόμιζε καλύτερο. Το περιβόλι γέμισε με Τούρκους στρατιώτες που πυροβολούσαν σε κάθε κατεύθυνση. Ήταν η τελευταία φορά που είδα το Σωτήρη. Κατάφερα τρέχοντας προς το νότο να σωθώ αφού κρύφτηκα σε μια άδεια δεξαμενή νερού. Το βράδυ τα κατάφερα να φτάσω σε ένα φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς. Το πλησίασα φωνάζοντας ότι είμαι Έλληνας για να μην ανοίξουν πυρ. Ούτε τον άλλο συνάδελφο είδα έκτοτε. Στο αυτοκίνητο είμασταν τρεις.

Το όνομα του Σωτήρη γράφτηκε στο μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων. Αγνοούμενος, μια λέξη που δεν υπήρχε μέχρι τότε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο.

Τις πρώτες δεκαετίες ο αδελφός του Σωτήρη πίστευε πως θα συναντούσε και πάλι τον αδελφό του. Δεν ήθελε να πιστέψει ότι για τελευταία φορά τον είδε εκείνο το μοιραίο βράδυ που επέστρεψαν σπίτι από το σουβλατζίδικο και ο Σωτήρης έφυγε με το συνάδελφό του για να πάει μαζί του στη μονάδα του.

Ούτε τα οστα του Σωτήρη εντοπίστηκαν. Ο αδελφός του, τόσα χρόνια μετά, όποτε ακούει τις λέξεις «τελευταία φορά», κοκκινίζει και αν τον κοιτάξει κάποιος προσεχτικά στα μάτια θα προσέξει ότι είναι βουρκωμένα …

Κ.Α.Χ

2.11.2018

Renault 12

RENAULT 12

Ο κεφαλόβρυσος στέρεψε.

Η χαρουπιά είναι εκεί

Ο χρόνος σταμάτησε.

Οι αναμνήσεις τρέχουν.

Ο έφεδρος αξιωματικός του μηχανικού κατατάγηκε από την πρώτη μέρα της επιστράτευσης. Αρχικά πήρε διαταγή να μεταβεί με τους άντρες του στα δυτικά της Κερύνειας για να ναρκοθετήσουν την περιοχή και να ανακόψουν την επέλαση των τουρκικών αρμάτων.

Δυο χρόνια πριν είχε διάκοψε τις σπουδές του στο πολυτεχνείο στον κλάδο των μηχανολόγων μηχανικών γιατί έχασε τον πατέρα του και έπρεπε να εργαστεί για να συντηρήσει τη μητέρα του και τη μικρότερη αδελφή του. Τρεις μηνες πριν είχε γνωρίσει μια νεαρή από την Κυθρέα την οποία και αραβωνιάστηκε δυο βδομάδες πριν το πραξικόπημα.

Ο ίδιος ήταν από τη Λευκωσία και όταν επιστρατεύτηκε πήγαινε με το αυτοκίνητό του στην Κυθρέα και έβλεπε την αραβωνιαστικιά του πρωί-πρωί. Στη συνέχεια οδηγούσε το αυτοκίνητό του πάνω από το κεφαλόβρυσο και στη διασταύρωση του δρόμου προς τον κύριο δρόμο Λευκωσίας-Κερύνειας μέσω Κλεπίνης, το άφηνε στη σκιά της μοναδικής χαρουπιάς στην περιοχή. Από εκεί τον έπαιρνε το υπηρεσιακό στρατιωτικό όχημα και πήγαινε για ναρκοθέτηση της περιοχής Καντάρας και Χαλεύκας. Τα βράδυα ερχόταν με το στρατιωτικό όχημα μέχρι τη χαρουπια και έπαιρνε το δικό του αυτοκίνητο, ένα Ρενό 12. Περνούσε από το σπιτι της αρραβωνιαστικιάς του, την έβλεπε, ξεκουραζόταν για λίγο και επέστρεφε στο σπίτι του στη Λευκωσία.

Εκείνη τη μέρα ξύπνησε με μια ανεξήγητη ανησυχία. Δεν ήξερε το γιατί. Έφυγε νωρίτερα για το πόστο του. Πήγε στο σπίτι της αρραβωνιαστικιάς του και αντί να φυγει με το Ρενό του για τη χαρουπιά, το άφησε εκεί με τα κλειδιά πάνω. Πήγε πεζός μέχρι τη χαρουπιά και έφυγε με τους άντρες του για το μέτωπο αφού οι νάρκες τέλειωσαν και άρχισε ο δεύτερος γύρος της εισβολής.

Πολέμησε με τους άντρες του με τα λιγοστά πυρομαχικά που είχαν αλλά τα στρατεύματα του εχθρού επέλαυναν προς τα ανατολικά της Κερύνειας. Στο μεταξύ είχε σπάσει και η γραμμή άμυνας στη Μια Μηλιά και όσοι βρίσκονταν βόρεια τοιυ δρόμου Λευκωσίας –Αμμοχώστου κινδύνευαν να εγκλωβιστούν και να συλληφθούν αιχμάλωτοι. Άρχισε τότε μια άτακτη φυγή προς το νότο και την ανατολή προς την Αμμόχωστο. Ο ίδιος με πέντε άντρες κατευθύνθηκε προς τη Χαλεύκα με τα πόδια. Ότα έφτασαν στο δασικό σταθμό τράβηξε ο καθένας το δρόμο του.

Ο ίδιος κάθησε εκεί με το «μαρτίνι» του και πέντε σφαίρες στη σφαιροθήκη του. Ξαφνικά άκουσε το θόρυβο μηχανής αυτοκινήτου το οποίο φάνηκε στη στροφή του δρόμου. Έγνεψε στον οδηγό να σταματήσει και να τον πάρει μαζί του αλλά αυτός ανέπτυξε ταχύτητα και έφυγε. Σε λίγο ακούστηκε και πάλι θόρυβος μηχανής αυτοκινήτου. Σηκώθηκε να κάνει σήμα στον οδηγό και έκρυψε το όπλο του πίσω του, σκεφτόμενος μήπως και ο οδηγός βλέποντας το όπλο φοβηθεί και δε σταματήσει. Όμως ο οδηγός ανέπτυξε και πάλι ταχύτητα και εξαφανίστηκε.

Για τρίτη φορά ακούστηκε θόρυβος μηχανής αυτοκινήτου, πιο βαρύς και δυνατός αυτή τη φορά. Σηκώθηκε, όπλισε το «μαρτίνι» του αποφασισμένος να πυροβολήσει για να σταματήσει το αυτοκίνητο. Ήταν ένα λεωφορείο φορτωμένο κόσμο, πολίτες και στρατιώτες. Δε χρειάστηκε να πυροβολήσει. Ο οδηγός σταμάτησε και του είπε.

-         Έλα ανέβα κι εσύ και ο Θεός βοηθός. Ελπίζω να αντέξει το σαραβαλάκι μου.

Έτσι έφτασε στη Λευκωσία. Το σπίτι του ήταν κοντά στην «Πράσινη γραμμή» και δε βρήκε κανένα εκεί. Ο κόσμος είχε εγκαταλείψει την περιοχή για να σωθεί. Η Κυθρέα όπου έμενε η αραβωνιαστικιά του είχε καταληφθεί από τον τουρκικό στρατό.

Παρουσιάστηκε στο τάγμα του στην Αθαλάσσα αλλά τα πάντα είχαν διαλυθεί. Κανένας δεν ήξερε τι να κάνει με τους στρατιώτες που έφταναν εκεί. Οι περισσότεροι έφευγαν και περιπλανιόντουσαν άσκοπα εδώ κι εκεί.

Ο ίδιος σε μια περιπλάνησή του κοντα στο Μελκονιάν είδε ένα Ρενό 12. Ήταν το αυτοκίνητό του. Εκεί βρήκε την αραβανιαστικιά του, σε μια αίθουσα του σχολείου. Ο πεθερός του πήρε το Ρενό, το γέμισε κόσμο και το οδήγησε στη Λευκωσία.

Μετά την κατάπαυση του πυρός και την αποστράτευσή του παντρεύτηκε και πήγε στο γάμο με το Ρενό του το οποίο είχε για πολλά χρόνια μετά την εισβολή ...

Κ.Α.Χ

1.11.2018

Από το 1957 στο 2018

Από το 1957 στο 2018

Η Mercedes έτρεχε με τους δυο φίλους στο δρόμο από την Περιοχή της Καλογραίας προς το δρόμο Λευκονοίκου-Τρικώμου. Ο ένας φίλος ο συνοδηγός, λέει στον άλλο:

-         Πόσα μου έφερε στη μνήμη αυτό εδώ το σημείο της διαδρομής ...

                                                   ***                                                                          

Το καλοκαίρι του 1957 ένα Morris Minor αγκομαχούσε να ανέβει ένα στενό δρόμο ένα κομμάτι του οποίου ήταν χωματόδρομος, από την Καλογραία στο Λευκόνοικο. Στο αυτοκίνητο βρισκόταν μια οικογένεια, ο πατέρας, η μητέρα και δυο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Σε κάποιο ανηφορικό σημείο του δρόμου ξεπετάγεται ένας ηλικιωμένος λεβεντάνθρωπος με λυγερή κορμοστασιά, ψηλός και με άσπρο μουστάκι. Κάνει νόημα στον οδηγό να σταματήσει. Ο οδηγός σταματά για να δει τι τον θέλει ο άνθρωπος αλλά και για να ξεκουράσει τη μηχανή του οχήματος που άρχισε να βγάζει ατμό από το ραδιατέρ.

Πίσω από το γέροντα που θύμιζε αρχαίο Έλληνα θεό, εμφανίστηκε και μια γυναίκα αρκετά χρόνια πιο μικρή από αυτόν, θα μπορούσε να ήταν κόρη του, σωστή Αφροδίτη.

-         Η γυναίκα μου, είπε ο άνθρωπος και συνέχισε. Ξέρεις να διαβάζεις το γιο μου;

-         Ναι ξέρω!

-         Έλα γυναίκα, φέρε το γράμμα.

Η γυναίκα έβγαλε από την τδέπη της ποδιάς της ένα γράμμα σε αεροπορικό φάκελο και τον έδωσε στον πατέρα. Πίσω στο δάσος βρισκόταν ένα μικρό δωμάτιο, κτισμένο ανάμεσα στα πεύκα και δίπλα ένα μαντρί κατασκευασμένο από τσίγγους βαρελιών πετρελαίου.

Ο Πατέρας έβγαλε από το φάκελο ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να διαβάζει: «Αγαπητόι μου γονείς, είμαι καλά και το ίδιο εύχομαι και για εσας. Οι σπουδές μου πάνε καλά. Βρήκα και δουλειά για να μη σας επιβαρύνω πολύ στα οικονομικά. Πλένω πιάτα τα βράδια σε άνα εστιατόριο ενός Κύπριου και τις μέρες παρακολουθώ τα μαθήματά μου στο Πανεπιστήμιο ...»

Ο άνθρωπος άκουε με προσοχή ενώ ένα δάκρυ κύλησε απο τα ματια της μάνας του φοιτητή η οποία ρώτησε:

-         Ξέρεις και να γράφεις το γιο μου;

-         Ναι ξέρω!

Η γυναίκα έβγαλε και πάλι από την τσέπη της ποδιάς της χαρτί και μολύβι και τα έδωσε στον οδηγό του αυτοκινήτου. Με μια φωνή υπαγόρευσαν: «Αγαπητέ μας υιέ, είμεθα καλά και το ίδιον επιθυμούμεν και δι εσέ ...»

Όταν τέλειωσε το γράμμα η γυναίκα έβγαλε από την τσέπη της ένα αεροπορικο φάκελο με γραμμένη τη διεύθυνση. Ο άνθρωπος έδωσε τρία γρόσια στον οδηγό και τον παρακάλεσαν να ταχυδρομήσει το γράμμα στο ταχυδρομείο της πόλης.

Το αυτοκίνητο ξεκουράστηκε, η οικογένεια αποχαιρέτησε το ζευγάρι και τράβηξε το δρόμο της.

Το 1974 το μικρό παιδί της οικογένειας ήταν στρατιώτης στην περιοχή της Κλεπίνης και όταν έσπασε η γραμμή της Μιας Μηλιάς και οι στρατιώτες βρέθηκεν περικυκλωμένοι, κατάφερε να διαφύγει μέσω Χαλεύκας ανεβαίνοντας σε ένα παραφορτωμένο με ανθρώπους λεωφορείο και με σπασμένο το αριστερό του χέρι. Όταν έφτασαν στη Λευκωσία πήγε στο νοσοκομείο με φρικτούς πόνους. Εκεί ένας γιατρός τον φρόντισε. Στην κουβέντα επάνω έμαθε πως ο γιατρός σπούδασε στην Αγγλία και πως οι γονείς του ήταν από την «περιοχή της Καλογραίας».

-         Από την Καλογραία γιατρέ;

-          Από την περιοχή της Καλογραίας. Ο πατέρας μου μεγάλος στην ηλικία ερωτεύτηκε τη μητέρα μου, αρκετά πιο μικρή του και κλέφτηκαν. Έφυγαν από το χωριό και κατοικούσαν στο δάσος, κοντά στο δρόμο που πήγαινε στο Λευκόνοικο.

Μικρός που είναι ο τόπος μας σκέφτηκε ο τραυματίας στρατιώτης.

Η Mercedes, 44 χρόνια μετά το 74 ή 61 χρόνια μετά το 57, έφτανε στη διασταύρωση του δρόμου Λευκονοίκου-Τρικώμου ...

Κ.Α.Χ.

30.9.2018

Λύση ΔΔΟ ή διχοτόμηση/δύο κράτη/προσάρτηση

Λύση ΔΔΟ ή διχοτόμηση/δυο κράτη/προσάρτηση κατεχομένων στην Τουρκία;

Το Κυπριακό βρίσκεται στο σημείο μηδέν. Ή θα καταλήξουμε στους επόμενους έξι μήνες σε λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ή θα έχουμε διχοτόμηση/δύο κράτη/προσάρηση των κατεχομένων στην Τουρκία. Αν συμβεί το δεύτερο ότι παραμείνει ως Κυπριακή Δημοκρατία θα φθίνει συνεχώς και θα εξαρτάται από τις ορέξεις της Τουρκίας.

Κατανοούμε όμως τι θα σημαίνει λύση ΔΔΟ; Αμφιβάλλω! Με τη ΔΔΟ δεν πρόκειται να αλλάξουν πολλά πράγματα  απ αυτό που έχουμε σήμερα. Οι Ε/Κ θα διοικούν τη δική τους πολιτεία και οι Τ/Κ τη δική τους.

Τι θα αλλάξει τότε; Σε συντομία-

(α) Θα έχουμε μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση που θα ασχολείται με τις εξωτερικές υποθέσεις και με όσα άλλα συμφωνηθούν.

(β) Θα καταργηθούν τα οδοφράγματα και θα υπάρχει ελεύθερη διακίνηση και σταδιακά ελεύθερη εγκατάσταση και απόκτηση περιουσίας.

(γ) Θα επιστραφούν εδάφη της τάξης του 8-9% στην Ε/Κ συνιστώσα πολιτεία.

(δ) Θα αποζημιωθούν σε χρήμα ή με ανταλλαγή περιουσιών όσοι εκτοπισμένοι (Ε/Κ και Τ/Κ) δε θα μπορέσουν εκ των πραγμάτων να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους.

(ε) Θα αποχωρήσουν σταδιακά τα κατοχικά στρατεύματα (όχι η ΕΛΔΥΚ και η ΤΟΥΡΔΥΚ). Θα ισχύσει κάποια μορφή εγγυήσεως.

(στ) Θα ισχύσουν όσες συγκλίσεις έχουν συμφωνηθεί (διακυβέρνηση, αστυνομία, δικαστήρια κλπ)

Για να επιτευχθεί λύση πρέπει το Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο να επαναρχίσει δομημένος διάλογος με χρονοδιάγραμμα και κάποιας μορφής επιδιαιτησία.

Όλοι λεν ότι ο διάλογος πρέπει να επαναρχίσει από εκεί που έμεινε στο Κραν Μοντάνα. Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει Διάσκεψη με δύο τραπέζια. Στο ένα θα συνομιλούν οι εκπρόσωποι των δύο κοινοτήτων για να λύσουν τα ακόλουθα θέματα-

(α) Εδαφικό με βάση τους χάρτες που κατέθεσαν οι δυο πλευρές.

(β) Περιουσιακό (τα θέματα που ακόμη να συμφωνηθούν).

(γ) Αποτελεσματική συμμετοχή των Τ/Κ στη διακυβέρνηση του κράτους δηλαδή ρυθμίσεις για εκ περιτροπής προεδρία.

(δ) Ίση μεταχείριση Ελλήνων και Τούρκων υπηκόων από μέρους της Κύπρου έστω και χωρίς την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

Στο δεύτερο τραπέζι θα συνομιλούν οι εκπρόσωποι των δύο κοινοτήτων και των τριών εγγυητριών δυνάμεων με παρατηρητή της ΕΕ. Τα θέματα του δεύτερου τραπεζιού στα οποία τον κύριο λόγο θα έχουν οι εγγυήτριες δυνάμεις, θα είναι-

(α) Στρατεύματα και εγγυήσεις.

(β) Επίβλεψη εφαρμογής της λύσης.

Αν τα πιο πάνω δεν είναι κατανοητά από το λαό και τις πολιτικές ηγεσίες η διχοτόμηση είναι προ των πυλών με όλα τα κακά για Ε/Κ και Τ/Κ.

ΤΟ ΚΑΪΜΑΚΛΙ

ΤΟ ΚΑΪΜΑΚΛΙ (Ιστορίες "φανταστικές", μπορεί και όχι)
Κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο με τον πιο πάνω τίτλο.

Ο ... ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Ο ... ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Η έκκρηξη ήταν εκκωφαντική. Τα βαγόνια της εμπορικής αμαξοστοιχίας που ήταν σταματημένη στη μέση του πουθενά τινάχτηκαν στον αέρα και μετατράπηκαν σε άμορφη μάζα σιδερικών και ξύλων. Μόνο το τελευταίο βαγόνι μεταφοράς ζώων έμεινε στη θέση του. Πετάχτηκε στον αέρα η στέγη του και σε αργή κίνηση έπεσαν οι τέσσερις πλευρές του.

Στη μια άκρη αυτού του βαγονιού ένας άνθρωπος που έκανε το χοντρό του σηκώθηκε πάνω τρέμοντας από το φόβο του και ανέβασε το παντελόνι του. Μόλις κατακάθησε η σκόνη είδε ένα πλήθος στρατιωτών με προτεταμένα τα όπλα να κινείται προς το μέρος του και ο επικεφαλής τους να του φωνάζει:

-         Ψηλά το χέρια ειδάλλως πυροβολώ!

Ο άνθρωπος που εξακολουθούσε να τρέμει σήκωσε τα χέρια και κοίταζε λες και τα είχε χαμένα.

-         Πήδα κάτω με τα χέρια ψηλά!

Πήδηξε με τα χέρια ψηλά αλλά γκρεμμοτσακίστηκε! Μέχρι να προσπαθήσει να σηκωθεί δέχτηκε δυο-τρία κτυπήματα με το κοντάκια των όπλων και μερικές κλωτσιές από τα άρβυλα των στρατιωτών. Κάποιος του έδεσε τα χέρια και τον σήκωσε.

-         Προχώρα και πρόσεχε τις κινήσεις σου!

Μπροστά δυο στρατιώτες και πίσω του άλλοι τρεις με τα όπλα τους στην πλάτη του και το δάχτυλο στη σκανδάλη.

-         Εγώ δε ...

-         Σκάσε και προχώρα!

Σε ένα ξέφωτο δίπλα στο δάσος υπήρχε ένα στρατιωτικό αντίσκηνο και από μέσα ακουόταν κάποιος να ουρλιάζει:

-         Μαλάκα λοχαγέ! Σου είπα με τρεις ράβδους εκκρηκτικών να παγιδεύσεις την αμαξοστοιχία. Όχι με δεκατρείς! Κοίτα, τίναξες στον αέρα τα πάντα! Σου είπα να περιμένεις διαταγή πριν πυροδοτήσεις τα εκκρηκτικά και δε με άκουσες. Θα σε περάσω από στρατοδικείο! Ευτυχώς ο μηχανοδηγός το έβαλε έγκαιρα στα πόδια! Πάρε άντρες και πήγαινε να ψάξεις για θύματα! Ελπίζω να μην υπήρχαν επιβάτες παρά μόνο τρομοκράτες!

Αυτός που ούρλιαζε ήταν ένας ταγματάρχης που πήγαινε πάνω κάτω. Μόλις είδε τον άνθρωπο που έφεραν δεμένο οι στρατιώτες, τού έριξε δυο σφαλιάρες. Ο άνθρωπος ψέλλισε:

-         Εγώ δε ...

-         Σκασμός! Να μιλάς μόνο όταν σε ρωτώ κάτι!

Ακολούθησαν  άλλες δύο σφαλιάρες και ο άνθρωπος  σωριάστηκε χάμω. Δύο στρατιώτες έτρεξαν και τον σήκωσαν.

-         Πού είναι οι σύντροφοί σου;

-         Ποιοί σύντροφοί μου;

-         Σκασμός! Μόνο εγώ ρωτάω εδώ μέσα! Εσύ απαντάς! Πού είναι οι άλλοι τρομοκράτες;

-         Δεν έχει άλλους. Μόνος μου είμαι!

-         Μόνο ένας τρομοκράτης; Οι πληροφορίες από την ΚΥΠ μιλούσαν για δέκα!

-         Δεν είμαι τρομοκράτης! Ένας απλός λαθρεπιβάτης είμαι!

-         Δεν είσαι τρομοκράτης; Τί στο διάολο είσαι;

-         Εγώ ως γνωστόν είμαι από το διπλανό χωριό. Ξεκίνησα για το άλλο χωριό όπου υπάρχει φάρμα χοίρων να αγοράσω δυο γουρουνάκια να τα μεγαλώσουμε για τα Χριστούγεννα. Έχασα το επιβατηγό τραίνο και ανέβηκα στην εμπορική αμαξοστοιχία. Παραδέχομαι κύριε στρατηγέ, είμαι λαθρεπιβάτης. Τρομοκράτης όμως δεν είμαι!

-         Καλά, καλά! Άστε τον να πάει πίσω στο χωριό του. Και κοίτα μην πεις τίποτα γιατί σε κλείω μέσα ισόβια!

Την επομένη από το διοικήτήριο της περιοχής εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Εμπορική αμαξοστοιχία εκτροχιάστηκε στον 20ό μιλιοδείκτη με αποτέλεσμα να καταστραφεί ολοσχερώς. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες οι άντρες των ενόπλων δυνάμεων απεγκλώβισαν σώους και αβλαβείς δύο ανθρώπους, το μηχανοδηγό και ένα άλλο άτομο που επέβαινε της αμαξοστοιχίας. Διαδόσεις και φήμες περί εκκρήξεων ελέγχονται ως ανακριβείς. Πρόκειται για ψεύδη των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους»

Κ.Α.Χ.

28.7.2018

Ο κίτρινος ελέφαντας

Κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο με τον τίτλο "Ο κίτρινος ελέφαντας και άλλα παραμύθια"