Ο κίτρινος ελέφαντας

Κυκλοφορεί το νέο μου βιβλίο με τον τίτλο "Ο κίτρινος ελέφαντας και άλλα παραμύθια"

Είναι ένα γεφύρι στον Πεδιαίο

Είναι ένα γεφύρι στον Πεδιαίο

Είναι ένα μικρό δωμάτιο με ατμόσφαιρα αποπνικτική από τη σκόνη και τον καπνό. Από το ταβάνι του που σχεδόν το έχουν καλύψει τα δίκτυα που πλέκουν υπομονετικά κα με άνεση οι αράχνες, κρέμεται ένα ηλεκτρικό φως που μόλις κατορθώνει να φωτίζει αμυδρά το δωμάτιο. Το πάτωμα είναι στολισμένο με αποτσίγαρα και φτύματα. Στη μια γωνιά κοντά στο παράθυρο είναι ένα ξέστρωτο κρεβάτι με σκορπισμένα πάνω του τραπουλόχαρτα. Δίπλα στο κρεβάτι ένα σπασμένο μπουκάλι και ένα-δυο ποτήρια. Πιο εκεί μύγες πετούν πάνω από ένα βρόμικο υγρό χυμένο στο πάτωμα και παραπέρα μια ξεσκισμένη πολυθρόνα με τα βαμβάκια της να κρέμονται απ’ εδώ κι απ’ εκεί. Στην άλλη γωνιά είναι ένα ξεσχισμένο βιβλίο, η Οδύσσεια του Καζαντζάκη, ενώ δίπλα ένα ποντίκι ροκανίζει ένα ξερό κομμάτι ψωμί. Κοντά στην πόρτα στέκεται ένα παλληκάρι κάπου 25 χρόνων με τα μαλλιά του ανακατεμένα και με λεπτά χαρακτηριστικά. Στο ένα χέρι κρατάει ένα μπουκάλι κονιάκ και στο άλλο ένα τσιγάρο. Φορεί ένα μαύρο κοστούμι και μια κόκκινη γραβάτα κρέμεται στο λαιμό του. Τα μάτια του είναι μισόκλειστα και μοιάζει σα να ονειρεύεται … Στέκεται πολλή ώρα έτσι.

Ξαφνικά ανοίγει τα μάτια και ρίχνει μια ματιά γύρω του σαν υπνωτισμένος. Ανοίγει την πόρτα και κατεβαίνει τα σκαλιά βιαστικά. Σταματά για λίγο στην εξώπορτα. Από τη διπλανή ταβέρνα ακούονται πενιές μπουζουκιού και μια φωνή να σιγοτραγουδά «κι όμως οι συναναστροφές μου βγάλανε το μάτι …» Τα μάτια του νέου θολώνουν κι αρχίζει να περπατά στο στενό δρομάκι βιαστικά σαν κυνηγημένος.

Ο νέος αυτός γόνος μιας ευγενικής και αριστοκρατικής οικογένειας της Λευκωσίας ήταν τελειόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήρθε να περάσει τα Χριστούγεννα με τους δικούς του και έμπλεξε με μια Σπανιόλα αρτίστα σε ένα καμπαρέ της Λευκωσίας. Δε γύρισε πίσω στις σπουδές του και ο πατέρας του τον έδιωξε από το σπίτι.

Ο νέος εκείνος φεύγοντας από το δωμάτιο όπου έμενε χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε έξω από το σπίτι των γονιών του. Στάθηκε λίγο διστακτικός. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι με αυλή και κήπο γύρω. Ο νέος άνοιξε την πόρτα της αυλής. Ο σκύλος του σπιτιού τον αναγνώρισε και τον κοίταζε λυπημένος περιμένοντας ένα χάδι που δεν ήρθε. Ούρλιαξε και αποσύρθηκε λες και κατάλαβε τα χάλια του νεαρού. Κτύπησε την πόρτα δειλά-δειλά. Ένας γέρος ασπρομάλλης φάνηκε στην πόρτα και από το στόμα του νεαρού ακούστηκε μια φωνή πνιγμένη σε λυγμούς.

-          Πατέρα …

-          Όχι δεν είσαι πια γιος μου. Πήγαινε να κάμεις το μπάνιο της τιμής έστω κι αν δεν έχει νερό. Είναι εδώ κοντά ένα γεφύρι στον Πεδιαίο. Πήγαινε, είπε ο γέρος και έκλεισε την πόρτα.

-          Μάνα, φώναξε ο νεαρός, έξω από την κλειστή πόρτα.

-          Παιδί μου, ακούστηκε μια γυναικεία φωνή γεμάτη στοργή και αγωνία.

Ακούστηκε και πάλι η φωνή του πατέρα.

-          Είναι ένα γεφύρι στον Πεδιαίο.

Μέσα στην ησυχία της νύχτας ακούστηκαν τα βαριά βήματα του νέου που απομακρυνόταν. Περπατούσε σαν υπνοβάτης πότε αργά και πότε γρήγορα. Κρύος ιδρώτας τον περιέλουσε. Με κάθε κτύπο της καρδιάς του ακούει και τη φωνή του πατέρα του: «Είναι ένα γεφύρι στον Πεδιαίο …»

Σταματά για λίγο κι ύστερα αρχίζει να τρέχει σαν κυνηγημένος από τη φωνή του πατέρα του. Τα βήματά του τον φέρνουν στο γεφύρι του Πεδιαίου, έξω από τα τείχη της Λευκωσίας. Ο Πεδιαίος ξεροπόταμος κι όμως ο απόηχος από το κλάμα μιας κουκουβάγιας δίνει την εντύπωση πως κυλά νερό στην κοίτη του. Ο νέος σταματά στη μέση της γέφυρας. Σε λίγο ακούεται ένας δυνατός θόρυβος κι ακολουθεί και πάλι το κλάμα της κουκουβάγιας μέσα στο πυκνό σκοτάδι.

Κ.Α.Χ.

(Βρήκα αυτό το κείμενο στη βιβλιοθήκη μου, γραμμένο στο πολυτονικό σύστημα, πριν από πολλά χρόνια, όταν ήμουν μαθητής της Ε΄ ή της Στ΄ τάξης του Γυμνασίου)

Καφενείο "Το έντεχνο"

ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟ ΕΝΤΕΧΝΟ

«Τα όνειρά μου άσπρα,

τα όνειρά σου κόκκινα.

Ρούχα μαζί που πλύθηκαν

κι έχουνε γίνει ροζ!»

Αυτά σιγοτραγουδούσε ψες η νεαρή τραγουδίστρια, με τη συνοδεία ενός κιθαρίστα, στο καφενείο «Το Έντεχνο» στη Λάρνακα, όπου η παρέα μας έπινε μπύρες και απολάμβανε μεζέδες στα κάρβουνα. Μερικοί από μας σιγοτραγουδούσαν επίσης μαζί με την τραγουδίστρια το ρεπερτόριο της οποίας ταίριαζε με την παρέα κουλτουριάρικα αλλά και ηλικιακά!

Πολλές μπουγάδες βάλαμε όλοι της παρέας έτσι που αντί για όνειρα το ρίξαμε στις αναμνήσεις.

Και να ο Αντρέας που μας ήρθε από το Μπέρμινχαμ να βγάζει από την τσέπη πέντε-έξι ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Και να αλλάζουν χέρια οι φωτογραφίες και ο καθένας όλο και κάποιο να αναγνωρίζει και όλο και να ρωτά «ποιός είναι αυτός εδώ στα αριστερά  ή στα δεξιά ρε παιδιά;» και όλο να πέφτουν απαντήσεις ότι είναι ο τάδε ή ο δείνα.

Ο Αντρέας ο «οργανωτής». Έπρεπε να έρθει αυτός από την Αγγλία και να μας μαζέψει, από τη Λευκωσία και τη Λεμεσό στη Λάρνακα. Με κάποιους από τους φίλους μας χωρίζει μόνο ένα-ενάμισι χιλιόμετρο και όμως βλεπόμαστε «από Αντρέα σε Αντρέα» όπως λέμε αστειευόμενοι.

Ο Αντρέας, θυμάμαι, ήταν πάντα η ψυχή της παρέας στα οργανωτικά όταν ήμασταν ακόμη φοιτητές. Αυτός κανόνιζε να βρεθούμε και αναλάμβανε και τα «παρελκόμενα», τα ψώνια, κρασί και φαγητό. Μου θυμίζει πάντα μια άσκηση που κάναμε στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, όταν ήμουν εκεί για μεταπτυχιακό. Χωριζόμασταν σε ομάδες και έπρεπε να τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε σε ένα άγνωστο μέρος. Μέσα από τις ενέργειες τους τα μέλη της ομάδας ξεχώριζαν σε «ηγέτη», «οργανωτικό», «εργατικό» κλπ.

Στο φαγοπότι λοιπόν κυριαρχούσαν οι ευχάριστες αναμνήσεις από τα νεανικά και φοιτητικά χρόνια. Το μυαλό όμως δεν έχει όρια, ευτυχώς, και έτσι εκτός από τις ευχάριστες αναμνήσεις πηγαινοέρχονταν στο μυαλό μου, και είμαι βέβαιος στο μυαλό όλων μας, και άλλα. Μνήμες από τη σύζυγο του Αντρέα που την έχασε πριν τρία περίπου χρόνια, που ήταν κι αυτή μέλος της παρέας. Επίσης η μνήμη του αγνοούμενου αδελφού άλλου μέλους της παρέας που περισσότερο τον «γνωρίσαμε» μέσα από την τραγωδία που έτυχε στο λαό μας το 1974.

Κι ενώ το μυαλό ταξίδευε σε κείνο και σε τούτο, η νεαρή τραγουδίστρια, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, ανεβαίνει στο πάλκο και συνεχίζει.

«Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια

και με τους φίλους τους παλιούς

τριγυρνάμε στα σκοτάδια

κι όμως εσύ δε μας ακούς!»

Κ.Α.Χ.

22.7.2017

Ιστορίες του Αγώνα

Κώστας Α. Χατζηπαύλου "Ιστορίες του Αγώνα"
---------------------------------------------------------
Το βιβλίο διατίθεται προς 8 ΕΥΡΩ από τα βιβλιοπωλεία:
ΑΓΡΟΤΗΣ
ΜΑΜ
ΠΑΡΓΑ
ΣΟΛΩΝΕΙΟ

Κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ...
--------------------------------------
Κυκλοφόρησε το βιβλίο μου με τον τίτλο "Ιστορίες του Αγώνα" Όποιος ενδιαφέρεται να το αποκτήσει μπορεί να απευθυνθεί σε μένα.

Αστυνομικός Σταθμός Ζυγίου

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΖΥΓΙΟΥ

Η Κυβέρνηση έχει τελευταία ανεγείρει αστυνομικό σταθμό στο Ζύγι. Και πολύ καλά έκανε αφού εκεί, καθώς και στα χωριά της γύρω περιοχής έχει αναπτυχθεί ο τουρισμός με ξένους και Κύπριους επισκέπτες και έχει ανεγερθεί μεγάλος αριθμός εξοχικών κατοικιών και άλλων τουριστικών καταλυμάτων και εστιατορίων. Έχει επίσης κατασκευαστεί μαρίνα/αλιευτικό καταφύγιο, λειτουργεί το λιμάνι Βασιλικού και άλλες βιομηχανίες στην περιοχή (ορισμένες απασχολούν και προσωπικό από τρίτες χώρες) και η ανάγκη για αστυνόμευση είναι αυξημένη.

Ο αστυνομικός σταθμός ανεγέρθηκε σε γη του ενός από τα δύο στρατόπεδα που υπάρχουν στην είσοδο του Ζυγίου. Και αυτό καλά έγινε για καλύτερη αξιοποίηση της κυβερνητικής γης στην περιοχή. Όμως …

Όμως η χωροθέτηση και επιλογή του χώρου ανέγερσης του αστυνομικού σταθμού παρουσιάζει πολλά μειονεκτήματα τα οποία θα μπορούσαν να αποφευχθούν με λίγη γνώση και λίγη λογική:

(α) Ο αστυνομικός σταθμός ανεγέρθηκε στο μέσο της κυβερνητικής γης, πράγμα που ενδεχόμενα να παρεμποδίσει στο μέλλον τη σωστή αξιοποίηση της υπόλοιπης έκτασης.

(β) Ανεγέρθηκε μπροστά από την είσοδο του στρατοπέδου της Εθνικής Φρουράς και έτσι έχουμε την είσοδο του στρατοπέδου και του σταθμού στο ίδιο σημείο του δρόμου πράγμα που παρεμποδίζει την τροχαία κίνηση.

(γ) Η τροχαία κίνηση παρεμποδίζεται και από τα οχήματα που σταθμεύουν έξω από τις δύο υπηρεσίες για διεκπεραίωση εργασιών είτε στο στρατόπεδο είτε στο σταθμό.

(δ) Η περίφραξη του σταθμού θυμίζει στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η περίφραξη τουλάχιστο η είσοδος και προς την πλευρά του δρόμου έπρεπε να ήταν πιο φιλική προς τον πολίτη και σε αρμονία με το περιβάλλον.

(ε) Ο σταθμός θα ήταν καλύτερα να ανεγερθεί στη γωνία της έκτασης που καταλαμβάνει το στρατόπεδο, προς την κοινότητα. Με τον τρόπο αυτό:

* Ο σταθμός θα ήταν πιο κοντά στην Κοινότητα, στο σχολείο και στη μαρίνα.

* Μέχρι το σημείο αυτό υπάρχει πεζοδρόμιο και το κοινό θα είχε εύκολη πρόσβαση προς το σταθμό.

* Υπάρχει, ακριβώς εκεί στη γωνία του στρατοπέδου χώρος για στάθμευση.

* Ο σταθμός θα εντασσόταν καλύτερα στο χώρο της Κοινότητας, αφού ακριβώς απέναντι από τη γωνία του στρατοπέδου είναι το πάρκο των θυμάτων της τραγωδίας του Μαρί και λίγο πιο πέρα είναι το εκκλησάκι του Αγίου Κυριακού και τα Γραφεία του Κοινοτικού Συμβουλίου.

* Από τη γωνία του στρατοπέδου φαίνεται και η θάλασσα!

Δυστυχώς ακόμη και ένα μικρό έργο, όπως η ανέγερση ενός αστυνομικού σταθμού σε μια μικρή κοινότητα αποδεικνύει πόσο πρόχειρα λαμβάνονται οι αποφάσεις στο δημόσιο τομέα.

1.12.2016

Viva Fidel

VIVA FIDEL

Στα φοιτητικά μου χρόνια, αν θυμάμαι καλά στο τέταρτο έτος σπουδών, μοιραζόμουνα σε μια φοιτητική εστία στο κέντρο της πόλης, όπου υπήρχε μεγάλη ζήτηση, ένα δωμάτιο με ένα φίλο. Πορτογάλο από την Αγκόλα, τον Fernando Gomez.

Στο δωμάτιο υπήρχε ένα ερμάρι με τρεις πόρτες το οποίο τοποθετήσαμε αντί με τη ράχη στον τοίχο, με τη μια πλευρά του προς αυτό και έτσι μοιράσαμε το δωμάτιο στα δύο. Είχαμε γεμίσει τη ράχη του ερμαριού με διάφορες φωτογραφίες, αποκόμματα από εφημερίδες και περιοδικά, με τοπία, ποδοσφαιριστές, κορίτσια του Playboy κλπ.

Ανάμεσα στις φωτογραφίες αυτές υπήρχε και μια φωτογραφία του Φιντέλ Κάστρο από τα νεανικά, επαναστατικά του χρόνια. Ο Fernando είχε γράψει κάτω από τη φωτογραφία με ένα κόκκινο μαρκαδόρο VIVA FIDEL.

Ο Φιντέλ Κάστρο, ο Κομαντάντε, ήταν τότε για κάθε φοιτητή «που σεβόταν τον εαυτό του» ίνδαλμα και πρότυπο, πρωτοπόρος και εμπνευστής για ένα καλύτερο κόσμο.

Ήταν τότε που νομίζαμε πως θα αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο που δεν αλλάζει με τίποτε …

Κ.Α.Χ.

27.11.2016