Η πλατεία είχε τη δική της ιστορία

Η πλατεία είχε τη δική της ιστορία

Η Λευκωσία είναι η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη, λέμε συχνά στους ξένους θέλοντας να τονίσουμε το απαράδεκτο της διχοτόμησης μιας πόλης. Περνώντας τις προάλλες από την πλατεία Ελευθερίας, κατ΄ ακρίβεια από εκεί που ήταν άλλοτε η πλατεία, σκέφτηκα πως οι δήμαρχοί μας κατάφεραν και διχοτόμησαν για δεύτερη φορά την πόλη. Πρώτη γραμμή διχοτόμησης η «πράσινη γραμμή» και δεύτερη γραμμή η πλατεία Ελευθερίας!

Κάποτε ήταν μια πόλη που είχε μια πλατεία και την έλεγαν … ίσως τα παραμύθια του μέλλοντος να αρχίζουν κάπως έτσι!

Η πλατεία είχε τη δική της ιστορία. Μετά τις διακοινοτικές ταραχές η πλατεία Σαραγιού κατέστη απροσπέλαστη για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πρωτεύουσας και άρχισε να γίνεται σημείο αναφοράς η πλατεία Ελευθερίας. Η πλατεία Μεταξά όπως λεγόταν μέχρι το 1974. Το παράδοξο της ιστορίας είναι πως όταν η Κύπρος ήταν ελεύθερη η πρωτεύουσά της είχε μια πλατεία Μεταξά. Όταν σκλαβώθηκε και η πρωτεύουσά της διχοτομήθηκε απέκτησε την  πλατεία Ελευθερίας!

Στην  πλατεία ως είσοδο στην εντός των τειχών πόλη, τα τείχη κατεδαφίστηκαν όχι για τους ολυμπιονίκες αλλά για τους νικητές της ασφάλτου, για να μπορούν τα αυτοκίνητα να περνούν μέσα, καλλωπίστηκε, είχε φωτισμό, φώτα τροχαίας, προτομές κλπ, μέχρι και … «ρότσο» Τροόδους, όπου έγραφε ότι από το σημείο εκείνο μίλησαν στο λαό Μακάριος και Τίτο!

Εκεί, σ εκείνη την πλατεία, πιτσιρίκια τότε, αφήναμε τα ποδήλατά μας και πηγαίναμε πεζοί στο ΓΣΠ για να παρακολουθήσουμε κάποιο ποδοσφαιρικό αγώνα, είτε τρυπώνοντας στο στάδιο λαθραία, είτε ανεβαίνοντας στην ταράτσα κάποιας γειτονικής πολυκατοικίας. Εκεί τα αφήναμε επίσης για να πάμε  σε κάποιο «απαγορευμένο» σινεμά στην εντός των τειχών πόλη, αφού για τους μαθητές επιτρέπονταν μόνο οι «μαθητικές παραστάσεις» που οργάνωνε το σχολείο επιλέγοντας το περιεχόμενο της ταινίας.  Τα πρώτα χρόνια τα ποδήλατά μας δεν είχαν κλειδαριά γιατί κανένας δεν τα πείραζε. ΄Υστερα αποκτήσαμε κλειδαριές, ίσως γιατί τότε προβλήθηκε στη Λευκωσία η κλασσική πια ταινία του ιταλικού κινηματογράφου «κλέφτες ποδηλάτων»!

Σε εκείνη την πλατεία, στα μαθητικά τα χρόνια, δώσαμε το πρώτο μας ραντεβού και πήγαμε με χίλιες δυο προφυλάξεις μπας και μας δει κανένας γνωστός ή ο παιδονόμος του σχολείου που έβγαζε περιπολίες στους δρόμους και στα ζαχαροπλαστεία της πόλης! Εκεί ήταν και δυο περίπτερα από τα οποία προμηθεύονταν τσιγάρα όσοι μαθητές κάπνιζαν. Από αυτά αργότερα παίρναμε εφημερίδες της Κύπρου αλλά και Αθηναϊκές τις Κυριακές. Εκεί παρκάραμε για πρώτη φορά παράνομα το πρώτο μας αυτοκίνητο … Από τον προμαχώνα της πλατείας ακούσαμε το Μακάριο και άλλους πολιτικούς ηγέτες να μιλούν για αγώνα και πολλά άλλα που σήμερα ηχούν κάπως παράξενα στα αυτιά μας. Εκεί οι κομματικές εκδηλώσεις, απ΄ εκεί οι διαδηλώσεις ή οι μαθητικές για τον αγώνα της ΕΟΚΑ ή και οι άλλες κατά της διχοτόμησης και της κατοχής… Μια ζωή διαδηλώσεις αυτός λαός!

Και πολλά άλλα που δεν έχουν τέλος στην ιστορία που είχε αυτή η πλατεία. Σκόπιμα ο αόριστος γιατί έτσι που πάμε μάλλον η πλατεία θα μείνει στην ιστορία!

Κ.Α.Χ.

23.8.2014

Αρχικά και συντομογραφίες

ΑΡΧΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΟΓΡΑΦΙΕΣ

-          Βάκη άσε κάτω την εφημερίδα και παρακολούθησέ με λιγάκι. ΄Αμα θέλεις να διαβάζεις εφημερίδα να πηγαίνεις σε αναγνωστήριο και όχι σε καφετέρια.

-          Εντάξει σε ακούω, είπε ο φίλος μου και δίπλωσε την εφημερίδα που διάβαζε.

-          Θυμάσαι όταν πρωτοδιοριστήκαμε στην Κυβέρνηση …

-          Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Τι θες να θυμηθώ;

-          Να θυμηθείς τα αρχικά και τις συντομογραφίες που μας φαίνονταν … ισπανικά!

-          Αυτά που κληρονομήσαμε από την αγγλική διοίκηση και τα χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα, παρόλο που έγινε προσπάθεια να μεταγραφούν στα Ελληνικά.

-          Ναι τα θυμάμαι. Ευτυχώς οι παλαιότεροι συνάδελφοι που είχαν δουλέψει με τους ΄Αγγλους μας βοήθησαν και μας τα εξήγησαν.

-          Να σου απαριθμήσω μερικά να τα θυμηθούμε μαζί-

BU (Bring Up)

   ΠΕ (Παρακαλώ Επαναφέρατε)

NFA (No Further Action)

   ΟΠΕ (Ουδεμία Περαιτέρω Ενέργεια)

PA (Put Away)

   ΠΑ (Παρακαλώ Αρχείο)

-          Καλά πώς και τα θυμήθηκες αυτά τώρα;

-          Δεν ακούς ειδήσεις;

-          Ακούω, πώς δεν ακούω;

-          Τότε άκουσες και αυτά που μας λεν οι «έγκριτοι» δημοσιογράφοι περί ISIS και περί ISIL,  χωρίς να μπουν στον κόπο να εξηγήσουν στον κόσμο τι σημαίνουν όλα αυτά;

-          Σημαίνουν … το κράτος των τζιχατιστών! Το χαλιφάτο!

-          Μου φαίνεται Βάκη ότι σε πιάνω αδιάβαστο, όπως και τους «έγκριτους» δημοσιογράφους μας! Ούτε κι εσύ ξέρεις!

-          Εντάξει πες μου εσύ!

-           Λοιπόν –

ISIS (Islamic State of Iraq and Syria)

ISIL (Islamic State of Iraq and Levant)

-          Εντάξει φίλε μου, έμαθα ακόμη κάτι. Εν πάση περιπτώσει πρόκειται για το κράτος των τζιχατιστών!

Κ.Α.Χ.

12.9.2014

Σχολική τσάντα

ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΣΑΝΤΑ

΄Ακουσα στις ειδήσεις ότι κάποιοι ανέλαβαν την πρωτοβουλία να συγκεντρώσουν σχολικές τσάντες για παιδιά των οποίων οι γονείς δεν έχουν τη δυνατότητα να τους αγοράσουν. Εκ φύσεως είμαι λιγάκι δύσπιστος και διερωτήθηκα κατά πόσο δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την τσάντα που είχαν πέρυσι ή αν πρόκειται για πρωτάκια κατά πόσο θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την τσάντα κάποιου μεγαλύτερου αδελφού ή συγγενή τέλος πάντων που δεν τη χρειάζεται πια.

Παλαιότερα οι σχολικές τσάντες λεγόντουσαν και σχολικές βαλίτσες, είναι αλήθεια ότι υπήρχαν τότε μικρά βαλιτσάκια που χρησιμοποιούσαν οι μαθητές, και ακόμη πιο παλιά λεγόντουσαν και παλάσκες. Αυτές ήταν κατασκευασμένες από χακί ύφασμα και είχαν ένα μακρύ υφασμάτινο επίσης χερούλι-κορδέλα για να την κρεμάνε οι μαθητές στον ώμο χιαστί.

Εγώ προσωπικά την εποχή του δημοτικού χρησιμοποίησα και βαλίτσα, που είχαν χρησιμοποιήσει οι θείοι μου και οι θείες μου όταν πήγαιναν σχολείο. Χρησιμοποίησα και παλάσκα που είχε ραφτεί ειδικά για μένα και ήμουν περήφανος γι αυτό. Τότε άρχισαν να εξαφανίζονται τα βαλιτσάκια και εθεωρείτο εκτός μόδας όποιος τα χρησιμοποιούσε ακόμη!

Όταν θα πήγαινα στο Γυμνάσιο πήγα με καμάρι σε γνωστό βαλιτσοποιείο της Λευκωσίας απ όπου μου αγόρασαν δερμάτινη τσάντα. Μ αυτήν τελείωσα το Γυμνάσιο και το Πανεπιστήμιο. Μέσα σ αυτή μετέφερα και το πρώτο μου πτυχίο στην Κύπρο και είμαι με την εντύπωση ότι αν ψάξω καλά στη βιβλιοθήκη μου θα τη βρω σε κάποιο ερμαράκι, φθαρμένη και σκονισμένη, άδεια από βιβλία και χαρτικά, αλλά γεμάτη αναμνήσεις μιας ζωής! Αυτή η τσάντα είχε και αντιαποικιακή δράση! Κάποιος ξάδελφος της μητέρας μου ένα πρωί καθώς πήγαινα στο σχολείο μου την άρπαξε, την άδειασε και τη γέμισε φυλλάδια τα οποί έριξε στους δρόμους. Φαίνεται ότι τον είδαν οι ΄Αγγλοι, οπότε σε λίγο όταν είδαν εμένα με τη τσάντα που μου επέστρεψε με σταμάτησαν και την έψαξαν. Τίποτα δεν βρήκαν με ανέβασαν όμως στο τζιπ, μου έκαναν μια βόλτα και με άφησαν αφού είδαν πόσο φοβισμένος ήμουν!

Στη συνέχεια ήρθε η μόδα με τους χαρτοφύλακες. Θυμάμαι ότι αγόρασα τον πρώτο μου χαρτοφύλακα όταν η Υπηρεσία θα μ έστελλε σε διεθνές συνέδριο στο εξωτερικό. Εκεί κάθε αξιοπρεπής σύνεδρος είχε το χαρτοφύλακά του. Οι πιο … «αξιοπρεπείς» είχαν βέβαια χαρτοφύλακα Samsonite. Μετά πέρασε και η μόδα με τους χαρτοφύλακες και ήρθε η μόδα της ταξιδιωτικής τσάντας ώμου-πλάτης. Και πάλι φυσικά κάποιοι ξεχώριζαν με Adidas και Nike. Μέχρι τους υπουργούς κατέκτησε η μόδα και τους βλέπουμε και σήμερα στους τηλεοπτικούς δέκτες με τέτοιες τσάντες. Είναι πρακτικές, δε λέγω!

΄Οσο για τις κασετίνες ήταν μεταλλικά, μισοσκουριασμένα κουτιά τσιγάρων ή κουτιά που περιείχαν σοκολατάκια! Μετά ήρθαν οι ξύλινες και οι πλαστικές …

Πρέπει εδώ να μνημονεύσω ένα δάσκαλο μας στο δημοτικό που μας έμαθε τις προθέσεις (εν, εις, εκ κλπ) τραγουδιστά παίζοντας και το βιολί του που δεν αποχωριζόταν ποτέ! Αυτός λοιπόν ο δάσκαλος μας μάς έλεγε συχνά. «Δεν έχει σημασία πώς είναι η παλάσκα σας και τι περιέχει. Σημασία έχει τι περιέχει το κεφάλι σας!»

Κ.Α.Χ.

2.9.2014  

Δεύτερος καφές

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΑΦΕΣ

Μόλις ξυπνήσω πίνω τον πρώτο μου καφέ στο σπίτι. Από το βράδυ βάζω καφέ και νερό στη μηχανή του καφέ και πριν ακόμη καλά-καλά ανοίξω τα μάτια μου πατώ το κουμπί. Σε μερικά λεπτά ο καφές είναι έτοιμος και απολαμβάνω το πρώτο μου φλιτζάνι. Τον δεύτερό μου καφέ τώρα το καλοκαίρι, κατά κανόνα φραπέ, τον πίνω στη Λήδρας ή στην Ονασαγόρου με το φίλο μου το Βάκη. Σήμερα πίναμε το φραπέ μας στην Ονασαγόρου. Ο Βάκης πήρε και την εφημερίδα της καφετέριας και χώθηκε πίσω από τις σελίδες της. Σε κάποια στιγμή μου λέγει.

-          Βαφτίζουν τα ελληνικά φρούτα κυπριακά και τα διαθέτουν στις αγορές, εκμεταλλευόμενοι το ρωσικό εμπάργκο και τις χαμηλές τιμές στην Ελλάδα.

-          Τα φρούτα είναι ελληνικά, «ελλαδικά» ή φρούτα που παράγονται στην Ελλάδα;

-          Τι θέλεις να πεις με όλα αυτά;

-          Θέλω να πω ότι τα φρούτα που παράγουν οι Ελληνοκύπριοι είναι ελληνικά ή κυπριακά ή κυπριακής παραγωγής; Και τα φρούτα που παράγονται στην Κρήτη είναι κρητικά;

-          ΄Ασε τις σοφιστείες και έλα στο θέμα μας!

-          Το οποίο;

-          Βαφτίζουν τα ελληνικά φρούτα ή όπως θέλεις πες τα, κυπριακά και τα πωλούν ως ντόπια.

-          Καλά εσύ διαλέγεις τα φρούτα με βάση τη χώρα παραγωγής τους ή με βάση την ποιότητα τους;

-          Με βάση την ποιότητα φυσικά αλλά κάποτε και με βάση την …  καταγωγή τους!

-          Αφού αγαπάς την Ελλάδα αγαπάς και τα φρούτα της ανεξαρτήτως βαπτίσεως! Εξάλλου μην ξεχνάς ότι και τους ΄Ελληνες στρατιώτες της μεραρχίας τότε τους βαφτίζαμε Κύπριους. Με τους ανθρώπους γινόταν τότε, με τα φρούτα δε γίνεται; Θυμάσαι Βάκη που τους έβγαζαν και κυπριακή ταυτότητα;

-          Θυμάμαι, ξεχνιούνται αυτά τα πράγματα;

-          Τότε να σου θυμίσω και κάτι άλλο που λεγόταν τότε. Δεν ξέρω αν είναι πραγματικότητα ή ανέκδοτο αλλά κυκλοφορούσε πολύ τότε. Ρώτησαν που λες ένα βαφτισμένο Κύπριο του οποίου η ταυτότητα έγραφε ως χωριό γέννησης την ΄Ασσια.  «Από πού είσαι παλληκάρι μου;» και η απάντηση. «Από την Ασία»!

Κ.Α.Χ.

11.9.2014 

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ

                              ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ

Αγαπητή κυρία Τρόικα,

Λαμβάνω την τιμήν να απευθυνθώ προς την υμετέραν μεγαλειότητα για να σας αναφέρω τα ακόλουθα.

Γεννήθηκα σε ένα μικρό πλινθόκτιστο σπίτι σε μια φτωχική συνοικία της Λευκωσίας. Στην  οικογένεια μου ο πατέρας μας μόλις και  μετά βίας κατάφερνε να θρέψει έξι στόματα. ΄Ηταν εργάτης στις οικοδομές με «ειδικότητα» να κόβει πιθάρια, το «τούβλο», με το οποίο κτίζονταν τότε τα περισσότερα σπίτια στην Κύπρο, αν το έχετε ακουστά. ΄Ηρθε όμως στη συνέχεια η «πρόοδος» και η Κύπρος γέμισε τουβλοποιεία και έτσι αυτοί που έκοβαν πλιθάρια έμειναν χωρίς δουλειά. ΄Ηταν και η εποχή που θα έπρεπε να πάω κι εγώ στο ανώτερο σχολείο ... Οι δικοί μου ίσως για να με ξεγελάσουν, με έστειλαν στο Γυμνάσιο για τρεις μήνες και μετά θα έπρεπε να πληρώσουμε τα δίδακτρα. ΄Ετσι αναγκαστικά βρέθηκα κι εγώ δίπλα στον πατέρα μου στις οικοδομές και «ειδικεύτηκα» καλουψής! Το μεροκάματο έβγαινε, ειδικά την περίοδο της μεγάλης «φούσκας» της οικοδομικής βιομηχανίας, όπως μας τα λένε σήμερα αυτοί που ξέρουν! Τότε μας εξηγούσαν  απλά ότι έπρεπε να πληρώνουμε περισσότερους φόρους και ψηλότερες εισφορές στις κοινωνικές ασφαλίσεις και μεγαλύτερη συνδρομή στις συντεχνίες ...

Μετά, ήρθε η κρίση και ακολούθησες εσύ κυρία Τρόικα. Το αφεντικό μου με απέλυσε. Δεν του κρατώ κακία του ανθρώπου. Τι να με κάνει; «Δουλειές δεν έχει το παζάρι», μου είπε. «Όταν ανοίξουν οι δουλειές θα είσαι ο πρώτος που θα προσλάβω!» Να τον έχει καλά ο Θεός τον άνθρωπο αλλά δεν πάει καθόλου καλά. Μαθαίνω ότι χρωστά κι αυτός στις τράπεζες! Στη μια που μας έμεινε δηλαδή αλλά και στην άλλη με το «ανθρώπινο πρόσωπο»!!!

Τώρα, είμαι άνεργος. Το ανεργιακό τελείωσε από καιρό. Κάτι οικονομίες που είχα όπου νάναι τελειώνουν κι αυτές. Με χίλιες μύριες οικονομίες να αντέξουν μέχρι το τέλος του έτους, του τρέχοντος εννοείται ...

Ευτυχώς έλεγα μέχρι πρόσφατα, που έχω το σπίτι μου. Αυτό που μου άφησε η μακαρίτισσα η θεία μου , Θεός σχωρέστηνε! Η θεία μου εργαζόταν στο ΡΙΚ, την εποχή που ερχόταν ένα μικρό λεωφορείο το απόγευμα και την έπαιρνε στο ΄Ιδρυμα για να εργαστεί και την έφερνε πίσω μετά τα μεσάνυχτα. Το ΡΙΚ τότε ήταν εκτός πόλης. Διαχωρίστηκαν εκεί κάποια οικόπεδα και η θεία μου με τις οικονομίες της αγόρασε ένα και έκτισε σ αυτό το σπίτι της. Η θεία μου δεν παντρεύτηκε, δεν είχε κληρονόμους και άφησε το σπίτι σε μένα που τη «φρόντιζα». ΄Ετσι έλεγε αλλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα! Της έλεγα μια καλημέρα και την έπαιρνα πότε-πότε στο γιατρό! ΄Ετσι «τη φρόντιζα»!

Πριν τέσσερα χρόνια είχα τη φαεινή ιδέα να υποθηκεύσω το σπίτι στην τράπεζα, να πάρω δάνειο και να το ανακαινίσω μιας και ήταν της δεκαετίας του εξήντα. Πλήρωνα τις δόσεις μου μέχρι τότε που είχα ακόμη εισοδήματα. Μετά δεν είχα και σταμάτησα. Τότε έμαθα και το νεότερο! Το δάνειό μου ανήκει στα ΜΕΔ, στα  μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Αγαπητή κυρία Τρόικα, τώρα ακούω για ένα νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις ακινήτων και από ότι έχω καταλάβει, με τα λίγα που ξέρω κι εγώ, από το Γενάρη του 2015 θα μπορεί η τράπεζα να μου πάρει το σπίτι, αν είναι αλήθεια.

Και όμως, αν είναι έτσι, δεν εκλιπαρώ, κυρία Τρόικα να μη μου πάρουν το σπίτι! Όχι, εγώ είμαι πατριώτης! Αφού λένε ότι έτσι θα σωθεί ο τόπος μας, ας πάει και το παλιάμπελο, το παλιόσπιτο θέλω να πω. Μια ζωή κάνω διακοπές σε αντίσκηνο. Όταν μου πάρουν το σπίτι θα κάνω διακοπές ολόχρονα!

Διατελώ

Μετά τιμής

Κ.Α.Χ.

14.8.2014

ΔΙΕΘΝΕΣ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

ΔΙΕΘΝΕΣ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Σήμερα τα ξημερώματα την ώρα ακριβώς που έσβηναν τα φώτα στους δρόμους της Λευκωσίας επέστρεψα στο σπίτι μου από το διεθνές αεροδρόμιο Λάρνακας. ΄Αρχιζαν δειλά-δειλά να ανάβουν τα φώτα στα σπίτια όσων εργάζονται και Σάββατο και έπρεπε να ετοιμαστούν για τη δουλειά τους. Μου αρέσει που τα φώτα ανάβουν απρογραμμάτιστα και διάσπαρτα ανάλογα με την ώρα που σηκώνονται οι ένοικοί τους να πιουν ένα καφέ και να ετοιμαστούν για τη δουλειά τους.

Διεθνές αεροδρόμιο Λάρνακας! Ας είναι! Δε λέω το αεροδρόμιο σαν κτήριο μια χαρά είναι και εξυπηρετεί το σκοπό του. Όμως ακούστε για να καταλάβετε και να κρίνετε μόνοι σας τη νοοτροπία και συμπεριφορά αυτών που το χρησιμοποιούν και αυτών που εξυπηρετούν τον κόσμο.

Κατέβασα την κόρη μου που ταξίδευε και προχώρησα προς το χώρο στάθμευσης. Μόλις μπήκα νόμισα πως δεν θα βρω χώρο να σταθμεύσω το αυτοκίνητό μου. Οι δρόμοι στο χώρο στάθμευσης που είναι πολύ κοντά στο κτήριο ήταν γεμάτοι με σταθμευμένα αυτοκίνητα και μόλις και μετά βίας μπορούσα να περάσω. Και ως εκ θαύματος ! ΄Οταν κατάφερα να οδηγήσω λιγάκι πιο πέρα είδα χώρο στάθμευσης που θα χωρούσε ακόμη χίλια αυτοκίνητα. Οι Κύπριοι οδηγοί θέλουν όλοι αν είναι δυνατόν να σταθμεύσουν μπροστά από την είσοδο του κτηρίου! Η νοοτροπία «εγώ να βολευτώ και οι άλλοι ας κόψουν το λαιμό τους» στο άκρον άωτον! Αυτοί είμαστε εδώ στην Κύπρο!

Περπάτησα περίπου εκατό μέτρα και παραλίγο να πάθω «κατάθλιψη»! Με έπιασε αφόρητη στεναχώρια. Σκέφτηκα ότι η Κύπρος γέμισε ανάπηρους τους καημένους. Οι χώροι στάθμευσης για αναπηρικά οχήματα ήταν κατάμεστοι! Καθώς περνούσα από μπροστά από τα αυτοκίνητα των αναπήρων δεν πρόσεξα ούτε σε ένα την πινακίδα με την ένδειξη ότι πρόκειται για αναπηρικό όχημα. Μου πέρασε από το μυαλό μια κακία που διάβασα κάποτε σε ένα αυτοκόλλητο που κάποιος τοποθέτησε σε μη αναπηρικό όχημα που είχε σταθμεύσει σε χώρο αναπήρων. «Τώρα που βρήκες χώρα να παρκάρεις σου μένει να μείνεις και συ ανάπηρος!»

Καθίσαμε για λίγο στο εστιατόριο στο χώρο αναχωρήσεων., Παραγγείλαμε διάφορα ποτά και ένας ζήτησε  άσπρο αεριούχο αναψυκτικό για να πάρει απάντηση από το σερβιτόρο με μια αχαρακτήριστη αδιαφορία ότι δεν διαθέτει το συγκεκριμένο αναψυκτικό, κάτι πολύ συνηθισμένο που υπάρχει παντού  μαζί με όλα τα άλλα αναψυκτικά. Απάντηση με τέτοιο ύφος λες και ζήτησε κάποιος νερό «περιέ» στην έρημο της Σαχάρας! Ακατανόητα πράγματα!

΄Οσον αφορά το θέμα του αποχαιρετισμού στα αεροδρόμια, στα λιμάνια και στους σιδηροδρομικούς σταθμούς που  προκαλεί πάντοτε συγκίνηση, θυμάμαι πάντοτε όποτε βρεθώ σ αυτήν την κατάσταση, όπως σήμερα, μια Ελληνική οικογένεια στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ο πατέρας πριν τον πόλεμο και την επικράτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος ήταν ιδιοκτήτης ενός από τους μεγαλύτερους αλευρόμυλους στη Σερβία. Το ζευγάρι έμενε σε ένα διαμέρισμα πολυκατοικίας στο κέντρο της πόλης η οποία πριν τον πόλεμο ήταν όλη δική τους. Ο γιος του  είχε σπουδάσει και έπαιζε βιολί στην Κρατική ορχήστρα. ΄Ετυχε να πάω κι εγώ στο σιδηροδρομικό σταθμό όταν θα κατευόδωναν το γιο τους και μου έμεινε αξέχαστος εκείνος  ο αποχαιρετισμός. Μετά τους ασπασμούς και τις γονικές συμβουλές όταν θα ξεκινούσε το τραίνο η μητέρα έβγαλε από τη τσάντα της ένα άσπρο μαντήλι το οποίο κινούσε μέχρι να χαθεί το τραίνο από το οπτικό τους πεδίο. Το ίδιο και ο πατέρας με το καπέλο του, μια αριστοκρατική ρεπούμπλικα. Μετά επέστρεφαν κατηφείς στο σπίτι για καφέ χωρίς να αναφέρονται καθόλου στο γιο τους που εκείνη την ώρα ταξίδευε ... Δικαιολογημένα, αφού κάθε αναφορά στο γιο τους θα τους στενοχωρούσε. Τα ίδια ακριβώς ένοιωθα κι εγώ όταν επέστρεψα τα ξημερώματα στη Λευκωσία!

Κ.Α.Χ.

6.9.2014  

ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΠ. ΒΑΡΝΑΒΑ

                        ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΑΠ. ΒΑΡΝΑΒΑ

΄Ηταν πέντε και μισή ξημερώματα. ΄Εντεκα του Ιούνη, γιορτή του Αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτή της εκκλησίας της Κύπρου. Κτύπησε το τηλέφωνό μου. ΄Ηταν ο φίλος μου ο Βάκης.

-          Καλημέρα! Ξύπνησες;

-          Όχι σου μιλώ στο όνειρό μου! Με ξύπνησες για να με ρωτήσεις αν είμαι ξύπνιος; Τι συμβαίνει;

-          Δεν είπαμε ότι θα πάμε σήμερα στα κατεχόμενα στο μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα;

-          Είπαμε πώς δεν είπαμε! Δεν μου είπες όμως ότι θα φύγουμε τόσο νωρίς!

-          Ξεκίνα γρήγορα τα λεωφορεία φεύγουν στις έξι από το χώρο μπροστά στην Αρχιεπισκοπή. Εγώ είμαι ήδη εδώ και σε περιμένω στο πρώτο λεωφορείο. Κάνε γρήγορα!~

-          Εντάξει να ντυθώ και ξεκινώ. Να φέρω μαζί μου νερό, σάντουιτς;

-          ΄Εχω απ’ όλα. Εσύ να έρθεις μόνο και γρήγορα.

-          Θα έρθω αξύριστος!

-          Δεν πειράζει! ΄Ελα όπως είσαι!

Τελικά φύγαμε με το δεύτερο λεωφορείο. Το πρώτο δεν το πρόλαβα! Στο οδόφραγμα μας κατέβασαν κάτω. Δίναμε την ταυτότητά μας ένα-ένας, αφού είχαμε γράψει τα στοιχεία μας σε ένα χαρτί. Μας το σφράγιζαν και πίσω στο λεωφορείο. Θυμήθηκα τα σύνορα Γαλλίας-Ελβετίας στη Βασιλεία. Εκεί όμως δεν κατεβαίναμε από το λεωφορείο που μας έπαιρνε από το Στρασβούργο στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης. ΄Εμπαινε μέσα ο αστυνομικός κοίταζε τη φωτογραφία στο διαβατήριο και αυτό ήταν. Στην ίδια μας την πατρίδα ο έλεγχος είναι αυστηρότερος!

Πρώτη φορά πήγαινα στα κατεχόμενα. Μόλις προχωρήσαμε λίγο μετά το οδόφραγμα νόμισα πως ήμουν σε άλλη χώρα. Όλα αγνώριστα!

-          Τι έπαθες και βουβάθηκες; Ρώτησε ο φίλος μου ο Βάκης.

-          Μα πού είμαστε; Ψέλλισα πολύ αναστατωμένος.

-          Κατάλαβα! Είναι το σύνδρομο του πρωτάρη. Είναι γιατί πρώτη φορά έρχεσαι.

Μετά αφέθηκα να ακούω τους συνεπιβάτες μου στο λεωφορείο.

-          Από δω είναι ο Τράχωνας. Απ’ εκεί είναι το Καιμακλί.

-          Η Μια Μηλιά. Το Τραχώνι.

-          Αυτός ο σταθμός βενζίνης ήταν του πατέρα μου. Ο πρώτος στον τότε νέο δρόμο Λευκωσίας-Αμμοχώστου.

-          Να η Αγκαστίνα, οι Στύλοι, ο Γαιδουράς που μετονομάστηκε σε Νέα Σπάρτη. Η Έγκωμη, ο ΄Αγιος Σέργιος, η Σαλαμίνα …

-          Και άλλα καρτερικά ελληνικά ονόματα! Είπα εγώ, θυμούμενος το σχετικό ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη.

Τελικά αφού φτάσαμε, κατεβήκαμε, παρακολουθήσαμε με συγκίνηση τη θεία  λειτουργία. Φυσικά πήγαμε και στον τάφο του Αποστόλου Βαρνάβα. Θυμήθηκα τις οικογενειακές και τις μαθητικές εκδρομές. Το μοναστήρι έμεινε όπως ήταν τότε ή σχεδόν όπως ήταν αν εξαιρέσεις τις επιγραφές στα τούρκικα.

Στο λεωφορείο για την επιστροφή κουβεντιάζαμε .Πολλά και ανάμικτα τα συναισθήματά μου …

-          Ακούω εντυπώσεις σου, μου λέει ο φίλος μου ο Βάκης.

-          Θυμάσαι τη ρήση «άμα γιορκίσει η Μεσαρκά τρώσιν μανάδες τζιαι παιδκιά»; Δεν θα ξαναγιορκίσει η Μεσαρκά για μας πια Βάκη. Στη Μεσαορία έχουν ξεφυτρώσει πολυκατοικίες και τζαμιά με ένα ή δυο μιναρέδες. Πινακίδες χωρίς ελληνικά ονόματα! Πάει η Κύπρος μας. Ας προσπαθήσουμε ώσπου υπάρχει ακόμη καιρός, αν υπάρχει καιρός να περισώσουμε μέσα από ένα δυστυχώς επώδυνο συμβιβασμό ότι μπορούμε ακόμη να περισώσουμε!

Κ.Α.Χ.

13.6.2014