ΛΑΙΚΗ

                                                ΛΑΙΚΗ

Κυριακή του Κατακλυσμού. Πρωί στην Ονασαγόρου με το φίλο μου το Βάκη για καφέ και εφημερίδα. Κάποτε θα λέγαμε για καφέ και τσιγάρο αλλά αυτό είναι πολύ ντεμοντέ! Οι περαστικοί στο δρόμο όσον αφορά τους ντόπιους είναι λιγοστοί λόγω Κατακλυσμού. Αν ήταν πριν δυο-τρεις δεκαετίες, τότε που δεν υπήρχαν τόσες οικιακοί βοηθοί στον τόπο μας θα λέγαμε ότι απολαμβάνουμε την πόλη που άδειασε από τους κατοίκους της. Τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αλωνίζουν στη Λήδρας και στην Ονασαγόρου οι Φιλιπινέζες και οι Σριλανκέζες και δίνουν ένα άλλο χρώμα στην πόλη που σ’ άλλους αρέσει και σ’ άλλους δεν αρέσει …

Διαβάζω φωναχτά την εφημερίδα να με ακούσει ο φίλος μου ο Βάκης για να ανοίξουμε κουβέντα.

-          Κλείνει οριστικά η Λαϊκή Τράπεζα μετά από 113 χρόνια ζωής στα τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά πράγματα του τόπου μας. Ξεκίνησε στη Λεμεσό πριν …

Ο Βάκης δεν αντιδρά και εγώ συνεχίζω.

-          Πάει και η Λαϊκή …

Τίποτα ο Βάκης. Δεν ανοίγει το στόμα του να σχολιάσει, αυτός που δεν αφήνει τίποτα να περάσει ασχολίαστο. Αντί σχολίου ανοίγει το πορτοφόλι του και βγάζει μια πιστωτική κάρτα της Λαϊκής.

-          Δεν μπορείς να πληρώσεις με αυτή. ΄Εχει ήδη λήξει.

-          Δεν σκοπεύω να πληρώσω με αυτή.

-          Τότε γιατί την έχεις ακόμη στο πορτοφόλι σου;

-          Θα τη βάλω σε ένα φάκελο και θα την αφήσω στον εγγονό μου.

-          Ποιον εγγονό σου. Αυτόν που δεν έχεις;

-          ΄Εχω παιδιά άρα θα έχω και εγγόνια.

-          Μην λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο! Αλλά τι θα την κάνει ο εγγονός σου;

-          Μετά από 113 χρόνια από σήμερα θα την πουλήσει  ως αντίκα για μερικές δεκάδες χιλιάδες Ευρώ. ΄Ολοι τώρα πετάνε τις κάρτες της Λαϊκής για να ξεχάσουν το κούρεμα. Σε 113 χρόνια από σήμερα θα αποκτήσουν, αυτές οι ελάχιστες που θα μείνουν, συλλεκτική αξία. ΄Ετσι αν δεν θα μπορέσω να αφήσω στον εγγονό μου μερικά Ευρώ στη Λαϊκή, θα του αφήσω μια κάρτα για να πάρει εκδίκηση!

Τί να πω κι εγώ; Είναι και αυτή μια κάποια προσέγγιση!

Κ.Α.Χ       8.6.2014

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

                         ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ο Αργύρης είναι τώρα μηχανολόγος μηχανικός. ΄Ηθελε να γίνει πιλότος, πέρασε όλες τις εξετάσεις με άριστα αλλά τον απέρριψαν λόγω όρασης. Φορούσε πάντα γυαλιά με χοντρούς φακούς. Τότε που μας διηγήθηκε την ιστορία με το Βασιλάκη ήταν δευτεροετής φοιτητής.

«Καθόμουνα στην καφετέρια της Σχολής όπου με πλησίασε ένας φίλος και μου λέγει.

-          Να σου γνωρίσω ένα πατριώτη σου που ήρθε να σπουδάσει εδώ.

-          Από την Πελοπόννησο κι αυτός;

-          Όχι, νησιώτης είναι νομίζω.

Ένα παλληκάρι δυο μέτρα μπόι με πλησιάζει τείνοντας μου το χέρι. Κάνουμε χειραψία και μου λέγει.

-          Βασιλάκης.

Τον κοιτάζω ξανά κοτζάμ άντρας και μου λέγει «Βασιλάκης»!

-          Χαίρω πολύ. Αργυράκης! Του λέω.

Μετά έμαθα ότι είναι Κρητικός και το όνομά του είναι Νικόλαος Βασιλάκης.»                                                              

΄Ηταν τότε δύο μέρες μετά την πρωτομαγιά του 1967. Οι συνταγματάρχες εδραιώθηκαν για τα καλά στην εξουσία και εκτός από τους πολιτικούς άρχισαν να συλλαμβάνουν και τους πρώτους αντιστασιακούς που άρχιζαν δειλά-δειλά τη δράση τους. Καθόμασταν με το Βασιλάκη στη φοιτητική λέσχη εκείνο το βράδυ όταν μου είπε.

-          Πρέπει κάτι να κάνουμε.

-          Να κάνουμε κατάληψη της Πρεσβείας;

-          Όχι. Να πάμε να γράψουμε συνθήματα.

-          Μαζί σου.

-          Αύριο θα αγοράσω μπογιά και πινέλο και τα μεσάνυχτα θα πάμε. Εγώ θα γράφω κι εσύ θα φυλάς τσίλιες μην περάσει αστυνομία.

-          Τι συνθήματα θα γράψουμε;

-          «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΚΔΙΚΗΣΗ», το τελευταίο για να φοβηθούν λιγάκι.

Τα μεσάνυχτα της επομένης βρεθήκαμε έξω από το Προξενείο. Το κτήριο ήταν γωνιακό. Εγώ πέρασα στην άλλη πλευρά του δρόμου για να ελέγχω και τους δυο δρόμους και ο Βασιλάκης άρχισε να γράφει τα συνθήματα με κόκκινη μπογιά. ΄Εφτασε μέχρι το ΕΚ της εκδίκησης οπότε εγώ ξαφνικά του σφύριξα το σύνθημα για απομάκρυνση γιατί πλησίαζαν πεζοί δυο αστυνομικοί …  

Φεύγοντας ο Βασιλάκης έριξε όση μπογιά του απέμεινε στο θυρεό πάνω στην πόρτα του Προξενείου. Ακολουθήσαμε όπως είχαμε συμφωνήσει χωριστές πορείες διαφυγής και συναντηθήκαμε ξανά  σε μισή ώρα. Χωρίσαμε και πήγαμε για ύπνο.

Μετά από δυο βδομάδες μάθαμε ότι ο υπεύθυνος της ΚΥΠ στην Πρεσβεία, ένας απόστρατος αξιωματικός, ρωτούσε να μάθει ποιοι φοιτητές ανήκουν στην ΄Ενωση Κέντρου (ΕΚ)!

 ΄Ετσι ερμήνευσαν τα πρώτα δυο γράμματα της λέξης εκδίκηση που άρχισε να γράφει ο Βασιλάκης πριν του δώσω το σύνθημα για απομάκρυνση!

Κ.Α.Χ.

10.6.2014 

                                                         ΘΑΛΑΤΤΑ, ΘΑΛΑΤΤΑ!

«Δαρείου και Παρισάτιδος γίγνονται παίδες δύο ... «.  Υποθέτω ότι οι μισοί τουλάχιστoν συμμαθητές μου από το Παγκύπριο Γυμνάσιο θυμούνται τη φράση αυτή με την οποία ο Ξενοφών αρχίζει το έργο του «Κύρου Ανάβασις» στο οποίο περιγράφεται η κάθοδος των Μυρίων, μέχρι τον Εύξεινο Πόντο όπου αποδεκατισμένοι από τη μεγάλη πορεία (από ταβάθη της Περσίας μέχρι εκεί) φώναξαν το περίφημο «θάλαττα, θάλαττα!

Αμφιβάλλω όμως αν έστω και ένας γνωρίζει ότι οι Μύριοι (Ελληνική φυλή)  ήταν μισθοφόροι στην υπηρεσία του Κύρου που πολεμούσε τον αδελφό του  τον Αρταξέρξη τον οποίο υποστήριζε η μητέρα τους  Παρισάτις  μετά το  θάνατο του Δαρείου.

Ο Δημήτρης Καμπουράκης γράφει στο βιβλίο του «Μια σταγόνα Ιστορία» (μέρος τρίτο) ότι οι Μύριοι ήταν «ένα τσούρμο από τυχοδιώκτες και μαχαιροβγάλτες που ζούσαν νοικιάζοντας το σπαθί τους σε όποιον έδινε περισσότερα». Πολέμησαν στο πλευρό του Κύρου και όταν έχασαν από τον Αρταξέρξη ανέλαβε ο Ξενοφών, που ήταν ο στρατηγός τους  και τους  οδήγησε μέχρι τα θάλαττα! Σώθηκαν όσοι απέμειναν.

Τα καλά της Ιστορίας τα θυμόμαστε. Τα κακά;

K.A.X.

1.6.2014                                                         

ΠΕΡΙ ΣΚΥΛΩΝ

                                                       ΠΕΡΙ ΣΚΥΛΩΝ

Πολλοί φίλοι και φίλες από το Facebook αναρτούν φωτογραφίες και φιλμάκια για σκύλους, τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους και με άλλα ζώα, τις συνήθειές τους κλπ. Αυτά μου θύμισαν την ιστορία του σκύλου του Ξάνθιππου που διάβασα στο βιβλίο του Δημήτρη Καμπουράκη «Μια σταγόνα Ιστορία» (μέρος τρίτο).

Όταν ο Ξέρξης κατέβαινε για να καταλάβει την Αθήνα και είχε ήδη περάσει τις Θερμοπύλες, στην πόλη επικρατούσε πανικός και οι κάτοικοί της έτρεχαν να σωθούν. Οι πλείστοι κατέφευγαν στα νησιά Αίγινα και Σαλαμίνα.

Ο Ξάνθιππος, ο πατέρας του Περικλή, είχε ένα κυνηγετικό σκύλο τον οποίο έλυσε και τον εγκατέλειψε στην Αθήνα φεύγοντας για να σωθεί. Πήγε στο λιμάνι του Πειραιά για να επιβιβαστεί σε πλοίο. Ο σκύλος του όμως πήγε εκεί και τον βρήκε και όταν αυτός επιβιβάστηκε στο καράβι προσπάθησε και εκείνος να επιβιβαστεί. Τον έδιωξε όμως ο άλλος κόσμος που δεν ήθελε ένα σκύλο ανάμεσά του. Εξάλλου τη θέση μπορούσε να καταλάβει άλλος ένας άνθρωπος για να σωθεί από τους Πέρσες. Όταν απέπλευσε το καράβι ο σκύλος βούτηξε στη θάλασσα και κολύμπησε φτάνοντας στη Σαλαμίνα κατακουρασμένος και εξουθενωμένος, ανασαίνοντας βαριά. Ο Ξάνθιππος έτρεξε κοντά του. Ο σκύλος άνοιξε τα μάτια του, τον κοίταξε και ξεψύχησε.

Δεν ξέρω αν ο Ξάνθιππος ένοιωσε ντροπή για τη στάση του απέναντι στο σκύλο του ή αν ο σκύλος λυπήθηκε για τη συμπεριφορά του αφεντικού του. Ξέρω όμως ότι ο σκύλος είναι περισσότερο πιστός στον άνθρωπο παρ’ ότι ο άνθρωπος στο σκύλο!

Κ.Α.Χ.

2.6.2014

ΕΚΛΟΓΕΣ

                                                     ΕΚΛΟΓΕΣ

Φραπεδάκι, στην οδό Ονασαγόρου! Λιγότεροι οι περαστικοί σε σύγκριση με τη Λήδρας. ΄Ετσι διαβάζεις πιο άνετα την εφημερίδα ή το βιβλίο σου … Τα αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης για τις ευρωεκλογές κυριαρχούν στους τίτλους όλων των εφημερίδων!

-          Ψήφισες; Ρωτά ο φίλος μου ο Βάκης

-          Και βέβαια ψήφισα. Τα δικαιώματά μου δεν τα χαρίζω σε κανένα!

-          Και τι κατάλαβες;

-          Αυτομουντζώθηκα! Μία από τα ίδια. Βρέθηκα και πάλι στη μειοψηφία. Αυτοί που ψήφισαν είναι λιγότεροι από αυτούς που δεν ψήφισαν. Μια ζωή μειοψηφία! Το σύστημα όμως  είναι σταθερό, ακλόνητο και αταλάντευτο. Δύο, δύο, ένα, ένα.

-          Αν ήταν και στο ΠΡΟ-ΠΟ τόσο εύκολα τα πράγματα θα πλουτίζαμε σε μια μέρα.

-          Εσύ ψήφισες;

-          Εγώ παραλία με την πλειοψηφία.

-          Και τι κατάλαβες;

-          Αυτομουντζώθηκα! Κύπριος δεν είμαι κι εγώ; Αυτομαστιγώθηκα! Ότι και να κάνεις μια από τα ίδια.

-          Και τώρα ακολουθούν οι «αναλύσεις». Από τα ίδια πρόσωπα, με την ίδια ξύλινη γλώσσα, με τα ίδια «επιχειρήματα».

-          Ο Χάρρυ Κλυνν στις δόξες του. Και βγήκαν όλοι νικητές κι οι άλλοι ηττημένοι! Ο ένας κέρδισε στους αριθμούς. Ο άλλος κέρδισε αφού διατήρησε τον αριθμό των βουλευτών που είχε. Ο άλλος κέρδισε αφού έχασε λιγότερο από τον άλλο! Το θέατρο του παραλόγου σπάει ταμεία.

-          Μια ζωή μειοψηφία και κερδισμένος.

-          Εγώ μια ζωή πλειοψηφία και χαμένος. Κάτι είπες όμως για δικαιώματα;

-          Ναι το δικαίωμα του εκλέγειν και …

-          Στάσου ως εδώ! Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι ανήκει σε άλλους, σε κομματικούς, σε αυλικούς ...

-          Καλά το δικαίωμα του εκλέγειν.

-          Από ότι ξέρω τα δικαιώματα τα ασκείς. Δεν σου τα επιβάλλουν. Αν σου τα επιβάλουν τότε γίνονται υποχρεώσεις. Ας τολμήσουν και στις εθνικές εκλογές να καταστήσουν το δικαίωμα πραγματικό και όχι υποχρέωση! Τότε να δεις αποχή. Τότε θα νοιώσουν οι πολιτικοί μοναξιά και ίσως συνετιστούν.

Κ.Α.Χ

26.5.2014

ΦΠΑ

                                                                              ΦΠΑ

-          ΕΕΕ!

-          Ναι, Βάκη, τι θέλεις;

-          Τίποτα δεν θέλω.

-          Τότε γιατί φωνάζεις ΕΕΕ;

-          Μα δεν φωνάζω. Θέλω να σου πω για τα τρία έψιλον.

-          Ποια τρία έψιλον; Εγώ ξέρω τα τρία δέλτα, τα υφάσματα που πουλούσαν τότε που είμαστε φοιτητές στην Αθήνα.

-          Ακόμη εκεί είσαι; Τρία έψιλον, Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα. Από τον Ιούλιο λέγει η Κυβέρνηση η χώρα μας θα είναι παράδεισος. ΄Ολοι θα έχουμε ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Θα καθόμαστε και να το εγγυημένο θα έρχεται στο λογαριασμό μας στην τράπεζα.

-          Α, μάλιστα μιλάς με συντομογραφίες. Τελευταία μας έχουν φλομώσει μ΄ αυτές.

-          ΄Ακουσες για τα ΜΕΔ.

-          Ναι βέβαια. Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια.

-          Μας το λεν εξευγενισμένα. Άλλο ΜΕΔ και άλλο να σου λεν θα χάσεις το σπίτι σου αφού δεν έχεις να πληρώσεις τις  δόσεις σου.

-          Εκτός από τις συντομογραφίες με τα αρχικά των λέξεων μπαίνουν στη ζωή μας και νέες λέξεις. Για παράδειγμα Τρόικα. Θυμάσαι που μας έλεγαν στο Γυμνάσιο για την τριανδρία. Νομίζω στη Ρωμαϊκή ιστορία. Τώρα τη λένε Τρόικα.

-          Λοιπόν άκου μια νέα συντομογραφία-αρχικά  ΦΠΑ!

-          Τι λες τώρα. Το ΦΠΑ το ξέρουμε εδώ και χρόνια.

-          Όχι αυτό το ΦΠΑ. Είναι κάτι νέο. Φόρος Προστιθέμενης Ανοησίας.

-          Και που θα επιβληθεί αυτός;

-          Θα επιβάλλεται κάθε φορά που οι πολιτικοί μας και οι λοιποί αξιωματούχοι αμολούν την κοτσάνα τους.

-          Δηλαδή;

-          Μας λέγει «να απεγκλωβιστούμε από την Τρόικα» χωρίς να μας λέγει που θα βρούμε τα λεφτά. Κοπάνα του ένα ΦΠΑ.

-          Τώρα που το λες θα γεμίσουν τα ταμεία του κράτους με φρέσκο, ζεστό, της ώρας  χρήμα. Λεφτά να φαν κι οι κότες.

-          Και οι κότες και τα κοτοπουλάκια. ΄Ερχεται μας προτείνει «εκατόν πενήντα τρόπους για να βγούμε από την κρίση» Και πού θα βρεις τα λεφτά κύριε για να υλοποιήσεις έστω και μια από τις προτάσεις σου; Κοπάνα του ένα ΦΠΑ.

-          ΄Εχεις δίκαιο.

-          Ο υποψήφιος  Ευρώ(το παραδάκι)βουλευτής προτείνει όπως οι τράπεζες μειώσουν τα επιτόκια και όπως χορηγούν χαμηλότοκα δάνεια για επανεκκίνηση της οικονομίας. Πού θα βρουν κύριε οι τράπεζες τα λεφτά; Γιατί δε  δημιουργείς εσύ μια τέτοια τράπεζα; Είχαμε κάποτε τον γραφικό τύπο, τον ΄Ατοκο που ήθελε να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας και να δίνει άτοκα δάνεια, τώρα έχουμε πολλούς τέτοιους. Κοπάνα του ένα ΦΠΑ.

-          Αμ τώρα με την απόφαση του ΕΔΑΔ (να και πάλι τα αρχικά) που επέβαλε στην Τουρκία να καταβάλει για τους αγνοούμενους και τους εγκλωβισμένους ενενήντα εκατομμύρια Ευρώ, άρχισαν να κάνουν υπολογισμούς για το πόσα θα πάρει ο καθένας! ΄Αμα δουν έστω και ένα Ευρώ από την Τουρκία να μου το σφυρίξεις κλέφτικα ή όπως αλλιώς θέλεις πες το!

-          Κοπάνα τους  ένα ΦΠΑ.

Κ.Α.Χ.

12.5.2014

ΓΕΦΥΡΕΣ

                                                               ΓΕΦΥΡΕΣ

Χωρίς νερά

Χωρίς ποτάμια

Χωρίς γεφύρια

Που να βρουν στέγη

Της πατρίδας

Τα άστεγα τέκνα

            Αυτά σιγοψιθύριζε ο φίλος μου ο Βάκης καθώς πίναμε τον καφέ μας στην παραλία Μακένζυ (πάντα διερωτώμαι ποιος ήταν αυτός ο Μακένζυ που έδωσε το όνομά του σε μια ολόκληρη περιοχή) αγναντεύοντας τη θάλασσα και τους τολμηρούς κολυμβητές που έκαναν το μπάνιο τους αυτή την περίοδο. Γιατί τους θεωρώ τώρα τολμηρούς δεν μπορώ να το εξηγήσω αφού και εγώ αρχίζω τα μπάνια μου το Μάιο και τα τελειώνω τον Οκτώβριο. Πέρσι την 28^η Οκτωβρίου έκανα το τελευταίο μου μπάνιο. Φέτος όμως ακόμη να μπω στη θάλασσα.

-          Φίλε Βάκη προσπαθείς σ’ αυτή την ηλικία να γίνεις ποιητής;

-          Όχι, τι ποιητής και τι λογοτέχνης. Απλά σκέφτομαι όσα λέγονται για προστασία της πρώτης κατοικίας και σε κανένα-δυο χρόνια βλέπω πολλούς άστεγους.

-          Καλά τα νερά και τα ποτάμια τι σχέση έχουν;

-          Εκεί που έχει νερά έχει και ποτάμια. Εκεί που έχει ποτάμια έχει και γέφυρες. Εκεί που έχει γέφυρες βρίσκουν στέγη οι άστεγοι!

-          Τι μου θύμισες τώρα μωρέ Βάκη!

-          Τι σου θύμισα;

-          Το Στρασβούργο και τον Κλοσάρ «μας». Από την Grande place ακριβώς απέναντι από το Gare centrale, ένα δρομάκι, όπου ήταν και το ξενοδοχείο «Ο Γρύλος», οδηγεί σε μια γέφυρα. Μόλις την περάσεις είναι η εκκλησία του αγίου Πέτρου. Στα σκαλοπάτια εκεί καθόταν, μάλλον κοιμόταν, ο Κλοσάρ μας. Εκεί κοιμόταν και ο σκύλος του. Από την άλλη πλευρά ένα μπουκάλι κρασί, μισοάδειο. ΄Ανθρωπος και σκύλος δεν ενοχλούσαν κανένα. Δεν ζητιάνευε. Απλά καθόταν και κοιμόταν εκεί. Το χειμώνα τυλιγμένος σε μια κουβέρτα. Οι περαστικοί του έριχναν μερικά σεντίμια ή κανένα φράγκο, δεν υπήρχε τότε το ευρώ. ΄Ετσι έβγαζε το κρασί του. Τον άρτον τον επιούσιον τον εξασφάλιζε από το σκουπιδοτενεκέ του φαστφουντάδικου που βρισκόταν λίγα μέτρα πίσω από την εκκλησία εκεί που ξεκινά το “Petite France”. Τα βράδια κατέβαινε κάτω από τη γέφυρα και συνέχιζε τον ύπνο του μαζί με άλλους άστεγους που μαζεύονταν εκεί. Θυμάσαι μια φορά που δεν ήταν εκεί το πρωί και ανησυχήσαμε;

-          Θυμάμαι , πώς να μη θυμάμαι! Την επομένη όμως ήταν εκεί και ησυχάσαμε.

-          Τώρα σίγουρα δεν θα είναι πια εκεί. Τότε εμείς είμαστε νέοι κι’ αυτός στην ηλικία μας τώρα. Θυμάσαι μια φορά που του αφήσαμε εκεί ένα μπουκάλι Beaujolais nouveau;

-          Ναι στα κλεφτά μη μας πάρει χαμπάρι ο άγιος Πέτρος!

-          ΄Εχεις δίκαιο όμως. Σ’ αυτό τον τόπο ούτε άστεγος δεν μπορείς να τη βρεις. Πώς να τη βρεις χωρίς γέφυρα να βάλεις το κεφάλι σου από κάτω;

-          Γέφυρες δεν έχουμε, εντάξει, αλλά από εκκλησίες με σκαλοπάτια δόξα τω θεώ!

Κ.Α.Χ.

5.5.2014